RoN in Australië deel 4: Great Ocean Road (2/2)

Na het ontbijt op donderdagochtend ben ik op weg gegaan naar de Maits Rest Rainforest Trail, een wandeling door het regenwoud. Wat in Australië steeds opvalt is hoeveel aandacht er wordt besteed aan dit soort wandelingen. Langs de weg staat goed aangegeven waar er iets te zien is, de paden zijn keurig onderhouden en overal staan bordjes met achtergrondinformatie over dieren, planten & de historie van de plek. Deze wandeling was geen uitzondering en was ook weer erg indrukwekkend. Ook heb ik nog een bezoek gebracht aan Triplet Falls, wederom een erg mooie waterval. Wel begonnen mijn benen ondertussen een beetje genoeg te krijgen van het beklimmen van hellingen en trappen die helaas bij veel van deze wandelingen horen.

En toen was het tijd voor de rotsformaties aan de zee waar de Great Ocean Road bekend om staat. Het eerste wat opviel toen ik stopte bij de beroemde Twaalf Apostelen was hoe druk het hier was. Tot dat moment was ik steeds maar een paar andere toeristen tegengekomen, maar hier werden ze met bussen tegelijk aangevoerd! De Apostelen zelf (grote rotsen in de zee die het overblijfsel zijn van een oude kustlijn) waren overigens erg indrukwekkend, en hetzelfde gold voor de Lord Ard Gorge en de Arch. Dat de zee flink tekeer ging droeg nog eens extra bij aan het spektakel!

De laatste kilometers buigt de Great Ocean Road weer af van de zee en waan je je zowaar even in Nederland; het landschap is bijna volledig vlak en de weilanden staan vol met zwart-witte koeien. Slecht de enkele "vreemde" boom herinnert eraan dat dit toch echt Australië is. Mijn rit eindigde in Warrnambool, waar er zowaar wat meer mensen in de jeugdherberg sliepen en ik nog een tijdje heb zitten praten met een Australische jongen die in Warrnambool was voor zijn werk.

De vrijdag stond vooral in het teken van de terugrit naar Melbourne over de Princes Highway. Bij "highway" moet je overigens niet denken aan een snelweg Nederlandse stijl, de Princes Highway is grotendeels tweebaans. Onderweg heb ik nog een keramische kip opgehaald voor mijn gastvrouw (lang verhaal) en af en toe een omweg gemaakt om nog wat van de omgeving te zien. En na wat geworsteld te hebben om mijn weg te vinden in Melbourne (zo'n navigatiesysteem is best handig, maar zou af en toe zijn aanwijzingen iets eerder moeten geven) heb ik mijn huurauto weer ingeleverd en zat mijn Great Ocean Road-avontuur erop. Ik kan nu dus uit eigen ervaring zeggen dat de Great Ocean Road terecht bekend staat als een van de mooiste wegen ter wereld. Het is ongelofelijk hoeveel moois er te zien is langs een weg van nog geen 300 km. Een niet te missen ervaring als je in (dit deel van) Australië bent!

(N.B. Helaas heb ik het kabeltje van mijn camera niet bij me, dus ik kan jullie mijn eigen foto's niet tonen. Voor het Tasmanië-verslag kon ik nog foto's jatten van mijn reisgenoten, deze keer heb ik de plaatjes van het internet geplukt.)