RoN in Australië deel 1: Tasmanië (1/2)

Inmiddels ben ik alweer een week in Australië. Vrijdagavond 2 april ben ik aangekomen in Melbourne, maar erg lang ben ik daar niet gebleven. Op zaterdag ben ik samen met de twee vrienden die hier inmiddels ruim driekwart jaar wonen nog wel het centrum van Melbourne gaan bekijken, maar op zondag stapten we met zijn drieën alweer in een vliegtuig van Tiger Airways, op weg naar Tasmanië.

We vlogen op Hobart, de hoofdstad (en grootste stad) van Tasmanië. 's Middags hebben we dan ook maar meteen een toeristische wandeling door Hobart gemaakt, waarbij vooral de 19e eeuwse huisjes in de wijk Battery Point erg leuk waren om te zien. Ik ben inmiddels al aardig wat 19e eeuwse gebouwen tegengekomen in Australië, maar meestal staan die tussen modernere gebouwen. Het leuke aan Battery Point is dat vrijwel de gehele wijk 19e eeuws is. Ook bijzonder was het snoepwinkeltje waar we hier tegenaan liepen, dat echte Hollandse zoute drop verkocht!

Op dag 2 van ons bezoek aan Tasmanië hebben we een rondje gereden in het gebied ten zuidwesten van Hobart. Hoogtepunt van deze dag was het bezoek aan Mt. Wellington, een berg niet ver van Hobart, waar goed te zien was hoe verschillend de Australische flora is van de Europese. Vanaf de top van de berg schijn je een prachtig uitzicht te hebben over de omgeving, maar helaas was het bewolkt op de dag dat wij daar waren en aangezien de bergtop boven de wolken uitstak zagen we in alle richtingen alleen maar wit.

Op dinsdag vertrokken we definitief uit Hobart en hebben we een rondje gedaan over de Tasman Peninsula. We zijn de dag begonnen met een bezoek aan een "fruit farm", waar we tegen betaling zelf een bak fruit mochten plukken. Helaas was het al te laat in het jaar voor de meeste vruchten, maar de aardbeien die we hebben geplukt waren erg lekker! We hebben nog een aantal erg mooie rotsformaties bezocht aan de kust, en zijn vervolgens doorgereden naar Port Arthur. De 19e eeuwse strafkolonie in Port Arthur is voor een groot deel behouden gebleven en is nu een toeristische attractie. Als je daar rondloopt is het moeilijk voor te stellen dat dit een van de meest beruchte strafkolonies in Australië was. Het geheel is zo mooi groen en ruim van opzet dat het meer wegheeft van een vakantiepark dan een gevangenis. Slechts de tralies voor veel van de ramen herinneren eraan dat er hier echt mensen gevangen hebben gezeten.

De nacht van dinsdag op woensdag verbleven we in het plaatsje Swansea. De meeste nachten sliepen we in jeugdherbergen en onze ervaringen daarmee liepen nogal uiteen. In de ene herberg hing een gezellige sfeer maar waren de matrassen heel slecht, in de volgende waren de bedden prima maar kwam de douchekop op schouderhoogte uit de muur en werd je om 5:00 uur 's ochtends begroet door de klokken van de kerk aan de overkant. De herberg in Swansea was met voorsprong de meest "sjieke" van het stel, maar ook degene met de minste sfeer. De beheerster van deze tent was ronduit onaardig en leek er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat de bezoekers maar zo snel mogelijk naar bed gingen. Die dan wél weer erg lekker lagen!

Op woensdag zijn we verder omhoog gereden langs de oostkust van Tasmanië van Swansea naar St. Helens. Onderweg hebben we o.a. het uitkijkpunt bij Wineglass Bay bezocht. Om hier te komen moesten we wel eerst de 600 treden omhoog naar het uitkijkpunt beklimmen, een wandeling waar we vooraf nogal tegenop hadden gezien, maar die uiteindelijk heel erg mee bleek te vallen. (Overigens bestaat een groot deel van de wandeling uit omhooglopende paden, de treden moet je er zelf bij denken.) En het uitzicht was zeer de moeite waard!

Ook heb ik woensdag mijn eerste wallabie in het wild gezien! Later op de dag zouden we er nog een stuk meer zien in natuurpark Natureworld, maar het waren vooral de Tasmaanse duivels die hier de show stalen. We waren net op tijd voor het voederen, en het is fascinerend om te zien in hoe weinig tijd een groep duivels een compleet karkas wegwerkt, met huid & botten en al. Er liep ook een heel stel dieren vrij rond die je zelf mocht voederen (dat blijft leuk, hoe oud je ook bent) en er heeft dan ook een heel stel kangoeroes uit mijn hand gegeten, inclusief een exemplaar met een "joey" in zijn buidel.