Teleurstelling: Soul Asylum - The Silver Lining

Toen ik hoorde dat Soul Asylum bezig was een nieuw album op te nemen was ik blij verrast. Immers, deze fijne band had sinds "Candy From A Stranger" uit 1998 niets meer van zich laten horen. Nu draagt de terugkeer van een band na zo'n lange periode van afwezigheid altijd het risico van een teleurstelling met zich mee, maar in het geval van Soul Asylum vertrouwde ik er volledig op dat het goed zou komen. Ik had de termen als "succesvolle return" en "kan zich meten met hun beste materiaal" al klaarliggen. Toen ik ook nog eens hoorde dat bassist Karl Müller, een van de oprichters van de groep, vóór het afronden van de plaat aan kanker was overleden, wilde ik helemaal graag iets aardigs zeggen over deze plaat.

Helaas, het zit er niet in. "The Silver Lining" is namelijk een heel matige plaat geworden, waarop de band grossiert in dertien-in-een-dozijn alternatieve rock. En niet alleen wat het schrijven van muziek betreft is zanger/gitarist Dave Pirner schijnbaar de weg kwijt, ook zijn teksten zijn zó cliché dat je er op momenten kromme tenen van krijgt. Terwijl in het verleden de nummers van Soul Asylum vaak nou juist van die boeiende kleine verhaaltjes waren. Je zou toch denken dat een mens in 8 jaar tijd wel íets meemaakt of verzint om een leuke tekst over te schrijven!

Er zijn nog wel een paar kleine lichtpuntjes te vinden op het album, zoals het melancholische "Whatcha Need" en het acoustische verborgen bonusnummer "Fearless Leader", maar veel is het niet. Jammer, het had zo mooi kunnen zijn.