Teleurstelling: Green Lizard - Las Armas Del Silencio

Toen in 2000 "Identity" van Green Lizard uitkwam werd ik helemaal van mijn sokken geblazen. De nummers op die plaat waren stuk voor stuk uitstekend, en de trage, slepende muziek in combinatie met de bijzondere stem van Remi Tjon Ajong gaven de band een uniek eigen geluid. Opvolger "Newborn" uit 2002 was wel ietsje minder, maar nog altijd een zeer sterke plaat. Ik verwachtte dan ook veel van deze nieuweling.

Helaas kan "Las Armas Del Silencio" niet aan die hoge verwachtingen voldoen. De plaat heeft een snellere, meer "punky" stijl dan zijn voorgangers, en daarmee is een belangrijke aspect van wat Green Lizard zo bijzonder maakte verdwenen. Verder zorgt de matige productie voor een nogal dof geluid en klinkt er soms een storend Nederlands accent door in de zang van Remi Tjon Ajong, iets waar hij op de eerdere platen geen last van had. Maar het belangrijkste probleem is toch dat de inspiratie lijkt te ontbreken. Veel van de nummers steken maar weinig boven de grijze middenmoot uit en slechts een enkele keer hoor je de oude klasse doorklinken. Ik hoop dat ze zich weten te hervinden voor een volgende plaat, maar ik vrees het ergste.