Lowlands 2007 deel 4: Zondag

Zondag, de dag dat ik een hele lading bands wilde zien, waarvan er helaas nogal wat tegelijkertijd speelden. En dus moest ik het maar doen met "zoveel mogelijk". Heel knap was men er zelfs op deze topdag in geslaagd om aan het begin van de dag alleen maar oninteressante dingen te programmeren. Uiteindelijk stond ik dan ook pas rond half twee eens op uit mijn campingstoeltje (mijn tent was ik al uit, met een zonnetje erop wordt het daarin snel te warm) om op weg te gaan naar Loney, Dear. Mooie stemmige liedjes, goed uitgevoerd ook, maar het wilde op een of andere manier maar niet sprankelen. Dus ben ik er maar bij gaan zitten buiten in het zonnetje en heb de muziek vanaf daar over me heen laten komen, en dat was eigenlijk best lekker.

Toen was het alweer tijd voor The Shins. The Shins maken uitermate vriendelijke liedjes, die zo mooi zijn dat ik er spontaan in tranen van zou uitbarsten, als ik niet zo'n stoere vent was. (Echt waar, ik zweer het!) Ik keek dan ook wel een beetje met gemengde gevoelens uit naar dit optreden, want wat nou als het live niet helemaal zou kloppen? Zou de magie dan wel bewaard blijven, of zou ik daar voortaan iedere keer aan denken als ik een cd opzette? Gelukkig bleek mijn angst volledig ongegrond, want The Shins gaven een werkelijk schitterend optreden! De enige kritiek die ik erop kan hebben is dat ze niet alle liedjes hebben gespeeld die ik had willen horen. Maar ja, dat had ook nooit gepast in dat uur!

En het bleef maar meezitten, want direct na The Shins volgde Nine Inch Nails! Wel even een omschakeling, maar dat kan ik wel aan. Op het laatste album van deze klassieke industrial-act neemt de electronica een bijzonder prominente plaats in en bandleider Trent Reznor had besloten dat ook in het optreden tot uitdrukking te brengen. Dus opende Nine Inch Nails met drie nummers, waarbij hij en twee van zijn bandleden de muziek haalden uit slechts drie keyboard-achtige apparaten (zie de foto, Joost mag weten wat het precies waren). Dit begin blies mij al van mijn sokken, en toen moesten de drums en gitaren nog worden aangerukt! Een paar maanden terug had ik Nine Inch Nails ook al gezien in de Paradiso, en hoewel dat een goed optreden was miste ik toen toch een beetje "je ne sais quoi". Wat het verschil precies was durf ik niet te zeggen, maar hier klopte gewoon alles. Een subliem optreden!

Ik onderdrukte de neiging om na deze twee ijzersterke optredens mijn oren dicht te stoppen en in een stil hoekje te gaan zitten nagenieten, en dwong mezelf door te wandelen naar Goose. Deze Belgische electrorockers weten hoe ze met hun aanstekelijke muziek een feestje moet bouwen en ze zetten de tent dan ook op zijn kop! Helaas had een briljante ziel bedacht om achter in deze tent ook boxen te plaatsen en deze richting het podium te positioneren. Dit had tot gevolg dat mensen die wat verder naar achter stonden alle geluiden - en met name de drums - twee keer hoorden, kort na elkaar. Drie keer raden waar wij een plekje hadden gevonden... Goose kon er niks aan doen, maar het deed voor mij wel afbreuk aan het optreden.

De Klaxons hadden helaas op het laatste moment afgezegd en dus ging ik maar in het gras zitten bij de Arcade Fire. Het melodramatische bombast van deze band is niet helemaal mijn ding, maar ik moet toegeven dat ze een sterk live-optreden neerzetten. Ze zweetten er ook helemaal van! (Dat soort details zie je ineens als je een optreden volgt via het grote scherm buiten.)

Het festival liep langzamerhand ten einde en mijn festivalafsluiter waren indie-pioniers Dinosaur Jr. Het leeuwendeel van de Lowlands-kudde stond bij Tool, dus het was niet al te lastig om een mooi plekje te bemachtigen. Het optreden was goed, maar er viel wel het een en ander op aan te merken. Zo duurde het een half nummer voordat de geluidsman besloot de microfoon van de zanger aan te zetten, en hoewel dat het geheel zeker goed deed, bleef het geluid - en met name de zang - het hele optreden lang dof klinken. Een andere nadeel was dat de Dinosaur Jr. niet deed aan nieuwerwetsigheden als het wisselen van instrumenten. Hartstikke "underground" natuurlijk, na ieder nummer zelf je instrument weer stemmen, maar het haalt wel de vaart uit het optreden. Sommige bands maken dan een praatje om de stiltes op te vullen, maar de heren leken zich te hebben voorgenomen om niet met het publiek te communiceren. Toegegeven, zodra de band weer een van haar vele prachtige nummers inzette en je werd ondergedompeld in het fenomenale gitaarspel van J. Mascis, dat bij vlagen wel van een andere planeet leek te komen, was alles vergeven en vergeten, maar het had nog zoveel mooier kunnen zijn!

Deze avond probeerden we te dansen op "90's grunge & alternative", het was net zo'n succes als de voorgaande avonden, en dus eindigden we al snel weer bij ons eigen tentenkamp.