Ieks! Een muis!

Ik heb last van muizen. Dat klinkt dramatisch, maar het is nou ook weer niet zo dat er een heel roedel muizen in mijn huis rondrent. Nee, het gaat om één muis. Net zoals ik een half jaar terug last had van één muis. En een jaar geleden ook al. Vandaar: muizen. Meervoud.

Schattige beestjes hoor, daar niet van. Muis nummer 1 zat me geregeld nieuwsgierig aan te staren met zijn guitige snuitje, als ie weer eens achter de kast vandaan was gekomen. Totdat ik me bewoog, dan schoot ie er vandoor. Ik heb even overwogen om het maar gewoon zo te laten. Je weet wel; leven en laten leven. Maar het zat me niet lekker. Het is toch een inbreuk op je privacy om je huis te moeten delen met een onuitgenodigde bezoeker, ook al is het een muis. Bovendien had ik gehoord dat muizen soms de neiging hebben om aan kabels te knagen. En deze muis had natuurlijk uitgerekend het tv-meubel uitgezocht om zich achter te verstoppen, daar waar de kabeldichtheid in mijn huis het dichtst is.

Uiteindelijk besloot ik dan ook dat de muis mijn huis uit moest. Als het niet goedschiks ging, dan maar kwaadschiks! Dus ben ik naar de dierenwinkel getogen om wat muizenkorrels te kopen. (Raar eigenlijk, dat ze die daar verkopen, maar dat terzijde.) Op de verpakking stond dat de muis vanzelf dood zou gaan als ie de korrels opat, en dat - omdat de korrels zijn lijfje uitdroogden - hij ook niet zou gaan stinken na zijn overlijden.

De eerste helft van het verhaal had de muis ook gelezen, maar aan het tweede deel was ie klaarblijkelijk nooit toegekomen. Het heeft nog best lang geduurd voor ik erachter kwam wat er nou die nare rottingsgeur verspreidde, iedere keer dat ik de koelkast opendeed. Ik heb de hele koelkast leeggeruimd, overal aan geroken, maar er was niets bij dat meer stonk dan de bedoeling was. Uiteindelijk kwam ik op het lumineuze idee om de koelkast een stukje opzij te halen, en daar lag muis, dood te zijn. De maden kropen al vrolijk rond over zijn kleine karkasje.

Toen muis nummer 2 zich aandiende heb ik het gif dan ook wijselijk gelaten voor wat het was. In plaats daarvan heb ik mijn geluk beproefd met ouderwetse muizenvallen. Geen succes. Niet dat hij de kaas niet lustte die ik erin had gestopt of zo, die vond ie heerlijk! Tenminste, dat leid ik af uit het feit dat ik mijn vallen iedere keer leeggegeten terugvond. Maar een val af laten gaan zat er niet in. Op een gegeven moment zag ik hem zelfs vrolijk over een van de vallen heenrennen. De val gaf geen kik. Op dat moment besloot ik de strijd voorlopig te staken.

Een paar dagen later vond ik de muis terug midden in mijn keuken. Ik weet niet of hij ergens heel erg van geschrokken was, niet genoeg eten kon vinden, of dat het gewoon zijn tijd was, maar zijn kleine muizenhartje had het in ieder geval begeven. Ik heb hem een waardige begrafenis gegeven in de ondergrondse afvalcontainer hier om de hoek, evenals zijn voorganger overigens.

En nu heb ik dus bezoek van muis nummer 3. Gif zie ik nog steeds niet zitten en ervan uitgaande dat muizen elkaar in intelligentie niet veel ontlopen (op de fotomuis na dan) heb ik ook weinig vertrouwen in de muizenvallen. Suggesties, iemand?