Lowlands 2007 deel 2: Vrijdag

En toen was het vrijdag en tijd om bandjes te gaan kijken. Londenaar Jack Peñate mocht, bijgestaan door een bassist & een drummer, voor mij het festival aftrappen en deed dat met een set bijzonder vrolijke liedjes, die weliswaar lekker luchtig waren maar nooit oppervlakkig werden. Karakteristiek voor zijn muziek is Peñates hyperactieve gitaarspel. Een speciale vermelding verdient de geslaagde cover van "Dub Be Good To Me" die Peñate ten gehore bracht. Een fijn optreden om de dag mee te beginnen.

Even kort langs The Rakes gewandeld, maar die gaven nogal een slap optreden. Het helpt natuurlijk niet dat ik de nummers op hun nieuwe album nogal matig vind, maar ook het materiaal van het bijzonder sterke debuut kwam niet uit de verf. Op plaat zijn de nummers heel strak gespeeld, maar live is het allemaal nogal slordig, waardoor de liedjes sterk aan kracht inboeten.

Snel weer verder dus naar My Brightest Diamond, het project van singer/songwriter Shara Worden. Haar muziek is nogal theatraal en bevat invloeden die lopen van rock tot aan opera. Op plaat gebruikt ze een veelheid aan instrumenten, maar live werden de nummers gebracht met slechts drums, basgitaar en gitaar of piano. Ook met deze beperkte middelen bleef de muziek van My Brightest Diamond echter moeiteloos overeind, waarmee dit optreden het tot mijn favoriet van het festival schopte.

Tijd om even uit te puffen en dat deed ik in het gras naast de Alpha-tent, waar de Editors een optreden gaven. Op plaat vind ik niet veel aan het duistere bombast van de Editors en live bleek dat niet anders te zijn, maar ik zat wel lekker!

Na de Editors kwam Kasabian, die met hun dansbare britpop de Madchester-tijd een beetje doen herleven. De heren gaven een solide optreden, al was het wel een beetje jammer dat de zanger bijna alle refreinen door het publiek wilde laten zingen, daarbij totaal voorbijgaand aan het feit dat zijn band in Nederland nog nooit een hit heeft gescoord en dat dus maar weinig mensen hier de teksten ook daadwerkelijk kennen.

Van het concert van de Eagles Of Death Metal pakte ik alleen het laatste deel mee, maar dat beviel goed. De band bracht de rechttoe-rechtaan rock 'n roll-liedjes met overgave en de stiltes tussen de nummers werden probleemloos opgevuld door de ADHD-voorman. Als je hem hoort praten zou je denken dat ie nooit adem hoeft te halen!

Vervolgens ook nog een klein stukje meegepakt van het optreden van Mika, waar het publiek echt massaal op af was gekomen, waardoor het behoorlijk moeite kostte om nog een plekje te vinden in de (bloedhete) tent. Ik viel binnen bij een pianoballad en dan valt het toch wel op dat muzikaal gezien de liedjes van Mika nogal mager zijn. Even later kwam er wat blijer, meer up-tempo materiaal langs, waaronder de hit "Grace Kelly" en dan is de muziek gelukkig een stuk beter te pruimen. En als je je optreden afsluit met een nummer waarbij er een complete dierentuin over het podium komt paraderen terwijl confetti-kanonnen de tent vol met sliertjes blazen, dan doe je toch iets goed!

We wandelden nog even langs Bonde Do Rolê, een jong Braziliaans driemans (nou ja, twee man & een vrouw) hiphopgezelschap. Ze rappen ook in het Portugees, dus je verstaat er niks van, maar te oordelen naar de suggestieve bewegingen van het vrouwelijke bandlid waren het geen teksten waar hun ouders erg blij mee zouden zijn! Het drietal samplet alles wat los en vast zit, van The Darkness, langs Daft Punk tot aan Grease, en schreeuwt daar met aanstekelijk enthousiasme overheen!

Het laatste optreden van de dag was dat van The Killers. Hun laatste album is een beest van een plaat en ik was dan ook benieuwd hoe die nummers live uit de verf zouden komen. Even leek het alsof de band integraal de nieuwe plaat ging spelen (wat op zich te billijken zou zijn geweest, aangezien het feitelijk een rock-opera is), maar na drie nummers werd de album-volgorde losgelaten en even later kwamen er ook wat nummers van het debuut langs. Een fijn optreden, al was dat voor het belangrijkste deel de verdienste van de inherente klasse van de nummers, want erg veel bijzonders doen de Killers er live niet mee.

Nog even geprobeerd wat te dansen bij "The Best Of British", maar mijn voeten deden eigenlijk teveel pijn en bovendien dansen nummers als "Wonderwall" van Oasis niet echt lekker weg. Dus toen maar teruggegaan naar ons tentenkamp, nog een wijntje gedronken, en naar bed.