Lowlands 2007 deel 1: Donderdag

Afgelopen weekend ben ik weer op het Campingflight To Lowlands Paradise-festival in Flevoland geweest. Uiteraard was ik de hele tijd al van plan om daar een verslagje over te schrijven op mijn blog, maar het leek me beter om al die indrukken eerst even te laten bezinken, zodat ik beter de hoofd- van de bijzaken kon scheiden. (Lees: ik was de hele week te lamlendig om een stukje te schrijven!) Maar nu ik de hele handel emotioneel heb verwerkt is het tijd om mijn belevenissen met de wereld te delen.

Lowlands duurt officieel van vrijdag t/m zondag. Donderdag hoort er helemaal niet bij. Een paar jaar geleden kwam iemand echter om het lumineuze idee om al op donderdagavond mensen toe te laten tot het Lowlands-terrein, om de druk op de toegangscontrole wat te verlichten. Van deze mogelijkheid werd gretig gebruik gemaakt, niet in de laatste plaats omdat het plezier van een festivalbezoeker voor een belangrijk deel afhangt van hoe goed de plek is waar hij zijn tent opzet. En wie het eerst komt, wie het eerst maalt! Een jaar later stonden de eerste fanatiekelingen dan ook al voor de ingang uren voordat die officieel openging. Op een gegeven moment besloot de organisatie die arme mensen dan maar vast binnen te laten en toen dat eenmaal bekend werd was het hek echt van de dam! Het volgende jaar stonden hele volksstammen al 's middags aan de poort. Ik verwacht dan ook dat over een paar jaar niemand er meer aan ontkomt om al op dinsdagochtend naar Biddinghuizen af te reizen, als je je tent tenminste nog ergens kwijt wilt kunnen.

Zelf moest ik op donderdag nog werken, maar gelukkig waren enkele van mijn vrienden bereid om vast 's middags op weg te gaan, met medeneming van mijn tent, die ze ook maar meteen hebben opgezet. En de enige tegenprestatie die ik daarvoor hoefde te leveren was het meebrengen van iemands slaapmatje. Nou ja, dat was in ieder geval het enige voordat ik 's avonds werd gebeld met het verzoek nog wat bier, wijn & brood mee te brengen. (Volgens mij waren ze dat al die tijd al van plan, het stelletje rotzakken!)

Toen ik die kilo of negen extra gewicht eenmaal vanaf de verste parkeerplaats naar het festivalterrein had gesleept (ocharme ik!), realiseerde ik me plotseling dat het me eigenlijk ontbrak aan een goede smoes waarom de beveiliging me zou moeten doorlaten met ongeveer 5x het toegestande volume aan alcoholhoudende versnaperingen in mijn tas. Plan A was om mijn beste niets-aan-de-hand-gezicht op te zetten en met de hele drankvoorraad gewoon langs de nietsvermoedende beveiliging te wandelen. In strijd met iedere vorm van waarschijnlijkheid slaagde dit plan nog bijna ook. Net toen ik het hok binnenstapte waar de toegangscontrole plaatsvindt, wandelde de beveiliger weg die tussen mij en mijn vrijheid stond om een collega te assisteren. Helaas was ie op tijd terug om me alsnog te onderscheppen en ik werd een apart hokje ingestuurd om mijn bagage te laten inspecteren.

Ik was niet de enige, want de controleur van dienst was al druk bezig de tas van een andere jongen te doorzoeken. En niet ten onrechte, want deze onverlaat bleek een olielampje bij zich te hebben! Een kleine weergave van het gesprek dat volgde. Controleur: "Je hebt een olielampje mee en dat mag niet." Onverlaat: "Ja maar, die neem ik ieder jaar mee." C: "Maar dat mag niet." O: "Maar je kunt zelfs in de campingwinkel er brandvloeistof voor kopen." C: "...." C (tegen beveiliger): "Hij heeft een olielampje mee." Beveiliger: "Dat mag niet." C: "Hij zegt dat ie 'm altijd mee heeft en dat je bij de campingwinkel er zelfs brandstof voor kan kopen." B: "Ik ga het even navragen." B verlaat het podium om even later weer terug te keren. B (tegen C): "Het mag echt niet." C (tegen O): "het mag echt niet." En terwijl B weer de aftocht blies, begon O aan het ontwarren van de driedubbele Turkse knoop waarmee het lampje aan zijn rugtas vastzat.

Gedurende deze hele discussie leek niemand me echt op te merken, maar nu verplaatste de controleur zijn aandacht toch eindelijk naar mij en vroeg of ik een vriend van De Onverlaat was die op hem stond te wachten. Angstaanjagend eerlijk als ik nu eenmaal ben antwoordde ik ontkennend en legde uit dat ik door zijn collega hierheen was gestuurd om mijn tas te laten controleren. Terwijl ik nog bezig was mezelf voor mijn kop te slaan, reageerde hij dat zijn collega dan zo vast wel zou terugkomen om zich over mij te ontfermen, en ging weer iets anders doen. Ik heb toen mijn tassen maar opgepakt en ben naar ons tentenkamp gewandeld.

Daar werd ik uiteraard warm onthaald en nadat men mij had verteld welke tent van mij was (ik had 'm net de week ervoor gekocht en nog niet uit de verpakking gehaald, dus ik had eigenlijk geen idee hoe ie er precies uitzag of welke kleur ie had) en ik mijn bedje had uitgespreid, ben ik neergeplofd in mijn campingstoeltje en heb ik een welverdiend wijntje ingeschonken in mijn naar-later-bleek-niet-zo-onbreekbare plastic wijnglas. Er volgden nog een paar wijntjes en een half litertje Slivovitz en verder weet ik het niet zo precies meer. Wel herinner ik me nog dat ik - toen ik na het tanden poetsen mijn tent instapte - op mijn zogenaamd-onbreekbare wijnglas ben gaan staan, dat direct in stukken uiteenspatte, en dat ik die nacht uitstekend geslapen heb in mijn nieuwe tentje.