Teleurstelling: The Rakes - Ten New Messages

In 2005 brachten de Rakes hun debuutalbum "Capture/Release" uit. Een album vol hoekige Britse gitaarpop, een beetje in de stijl van Bloc Party, iets waar je destijds mee doodgegooid werd. The Rakes wisten zich echter op positieve wijze te onderscheiden, en dat was vooral te danken aan de urgentie waarmee de muziek gebracht werden. In de nummers klonk een soort stress door, paniek bijna, alsof er ieder moment iets ergs kon gebeuren en de band probeerde nog even snel het nummer eruit te rammen, voordat het te laat was.

Twee jaar later is er dan de opvolger, en de albumtitel deed me al het ergste vermoeden. "Ten New Messages", was dat echt het beste wat ze hadden kunnen bedenken? Maar goed, het gaat uiteindelijk natuurlijk om de muziek, dus heb ik de titel gelaten voor wat ie is en het album opgezet.

Opener "The World Was A Mess But His Hair Was Perfect" is nog goed te pruimen en even dacht ik dan ook dat het allemaal wel mee zou vallen, maar vanaf dat moment gaat het snel bergafwaarts. Waar de zanger op de vorige plaat nog zong alsof zijn leven ervan afhing, klinkt hij op deze plaat futloos, ongeïnteresseerd bijna. De muziek sluit daar keurig bij aan en kabbelt ongeïnspireerd voort. Op "Ten New Messages" klinken de Rakes als een slap aftreksel van zichzelf, alsof de bandleden zich met geen mogelijkheid meer konden herinneren waarom ze ooit ook alweer muzikant wilden worden. Vermijden, deze plaat!