11. Bright Eyes - Cassadaga

Mijn eerste kennismaking met americana-groep Bright Eyes was geen onverdeeld positieve ervaring. Het was 2005, en de band had net twee albums tegelijkertijd uitgebracht in twee verschillende stijlen. Veel critici waren lyrisch over dit laatste wapenfeit van muzikaal wonderkind Conor Oberst, de drijvende kracht achter Bright Eyes, maar ik kon me toch niet aan het gevoel onttrekken dat de kwaliteit van de muziek enigszins tekortschoot voor zo'n pretentieus project.

Waarom ik vervolgens twee jaar later Bright Eyes toch weer een kans heb gegeven weet ik niet, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. "Cassadaga" is namelijk weliswaar een ambitieuze plaat, maar vrij van de valse pretenties waar de twee voorgangers door werden geplaagd. Het is een los conceptalbum geworden, waar de zoektocht naar zin in het leven als een rode draad doorheen loopt. Dat klinkt nogal heftig, maar Bright Eyes weet er een luchtige draai aan te geven waardoor het album niet onder het gewicht van zijn eigen concept bezwijkt. De teksten zijn intelligent maar nergens gekunsteld, en de muziek is rijk en sprankelend. Zo zie je maar weer, soms lukken dingen alleen maar als je het niet té hard probeert!