5. Blanche - Little Amber Bottles

Ik heb nooit wat gehad met country. Ik geloof best dat het hartstikke leuke muziek is voor bij 's avonds bij het kampvuur, na een dag te hebben rondgereden op je paard door het wilde westen, maar bij mij thuis deed het me gewoon niet zoveel. En datzelfde gold voor americana, of alt.country. Hartstikke hippe muziek, maar het was mij niet duidelijk wat nou het essentiële verschil was met ouderwetse, niet-hippe country.

Totdat ik Blanche ontdekte. Ik hoorde voor het eerst een nummer van deze band op een promotie-cd voor Lowlands en was direct verkocht! Ja, de muziek was duidelijk geworteld in de country, maar tegelijkertijd was het zo anders, zo uniek, dat ik mijn country-aversie spontaan vergat. De muziek van Blanche was donker, broeierig en vooral ook heel erg theatraal. Ieder nummer was weer een fascinerende (zij het enigszins droevig) verhaaltje, en de wisselwerking tussen de zanger en zangeres in de band gaf de liedjes nóg even wat extra's!

En nu is er dan eindelijk cd nummer twee, en hoewel de band zich duidelijk muzikaal ontwikkeld heeft, is er gelukkig in de basis weinig veranderd aan de wereld van Blanche. De band trakteert ons wederom op een theatraal album vol verhalen zonder happy end en dromen van hoe het ooit beter zal worden, stuk voor stuk begeleid door treurige americana. En daar word ik best wel vrolijk van!

(N.B. Overigens het tweede album op rij in mijn Top 12 waar een weinig bekend Rolling Stones nummer op wordt gecoverd. Monster Magnet nam "2000 Light Years From Home" onder handen, terwijl Blanche zich heeft gestort op "Child Of The Moon".)