Teleurstelling: Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace

Juli 1995. Het is zomervakantie, en als bijbaantje ben ik bezig de administratie van een monitor-reparatiebedrijf in te voeren in de computer. Het kantoor waar ze me in hebben gestopt ligt direct onder het platte dak en omdat het buiten ruim 30°C is heb ik de afvalemmer omgevormd tot voetenbad, zodat ik nog een beetje verkoeling krijg. Ik ben de enige mens in de ruimte, maar ik heb gezelschap van een radiootje dat staat afgesteld op Radio 3.

In die tijd had Radio 3 nog een "album van de week" waarvan iedere dag een paar nummers gedraaid werden, en een van de albums die langskwamen terwijl ik getallen overtypte of probeerde mijn mijnenveger-records scherper te zetten was het debuut van de Foo Fighters. Ik kon mijn oren niet geloven! Wie had er gedacht dat de oude drummer van Nirvana daadwerkelijk goede liedjes kon schrijven, gitaar kon spelen en nog verdienstelijk kon zingen ook! Ik was meteen fan en ben dat eigenlijk altijd gebleven.

Mijn fandom begint echter her en der scheuren te vertonen, en daar zijn de Foo Fighters grotendeels zelf verantwoordelijk voor. Vier albums lang klonken ze gedreven, energiek, iedere keer weer op zoek naar een nieuwe invalshoek voor hun muziek. Het geluid bleef steeds herkenbaar, maar iedere plaat klonk toch weer anders. Bij de vorige (dubbel-)cd "In Your Honor" ging het mis. Het idee klonk leuk, één album luidruchtig, één album niet zo luidruchtig, maar het eindresultaat klonk gezocht, alsof ze het concept hadden verzonnen in de hoop dat de inspiratie dan wel zou volgen.

"Echoes, Silence, Patience & Grace" klinkt weliswaar veel minder krampachtig dan zijn voorganger, maar een terugkeer naar de vroegere glorie is het zeker niet. Je hoort het vakmanschap terug in de liedjes, maar het is vakmanschap zonder passie. In een enkel nummer klinkt wel wat van het oude vuur door, maar dat wordt dan direct weer gevolgd door een van de zouteloze ballads waarin dit album grossiert, of een rocknummer waarvan Dave Grohl er op een goede zondagmiddag volgens mij wel twintig kan schrijven. En steeds overvalt je het gevoel dat je het allemaal al eens eerder gehoord hebt. De Foo Fighters moeten maar snel een nieuwe bron van inspiratie aanboren, anders ben ik binnenkort officieel fan-af.