Mijn Privévliegtuig

Vandaag was er weer een vergadering in Frankrijk waar ik bij moest zijn. Samen met twee collega's was ik daarom gisteren al die kant op gereden. Maar omdat ik alleen maar voor de bespreking kwam, en mijn beide collega's nog een dag langer wilde blijven om allerhande zaken te bespreken, moest ik op een of andere manier in mijn eentje terug zien te komen. Met de trein is dat nog een hele opgave, en aangezien er sinds kort ook tweemaal per dag een vliegtuig van Le Havre naar Schiphol gaat, heb ik daar maar een kaartje voor geregeld.

Het vliegveld van Le Havre is voornamelijk het domein van sportvliegers & helikopterpiloten, veel lijnvluchten komen er niet, en het was dan ook met voorsprong het kleinste vliegveld waar ik ooit in of uit een vliegtuig ben gestapt. Illustratief voor de grootte van het vliegveld is het feit dat de jongen die achter de informatiebalie stond, die op een gegeven moment sloot om de incheckbalie te bemannen, en even later ook weer klaar stond om ons naar het vliegtuig te begeleiden. Niet dat dat zo heel veel werk was, want behalve ik was er nog één andere passagier. En ook al was ik dus niet helemaal alleen, het voelde toch een beetje aan alsof ik in mijn privéjet zat!

Wat overigens niet wilde zeggen dat ik nu ineens flink de ruimte had. Het was maar een klein vliegtuig (een Beechcraft 1900), waar weliswaar theoretisch nog 17 andere passagiers in hadden gekund, maar dan hadden ze wel kortere benen moeten hebben dan ik. Ik heb even een reguliere stoel uitgeprobeerd, maar daar zat ik zo klem in dat ik snel ben verhuisd naar de stoel achterin in het midden, zodat ik mijn benen in het gangpad kwijt kon.

Ondanks deze kleine ongemakken was het wel een mooie vlucht. Bij Le Havre draaiden we na het opstijgen direct richting de oceaan en aangezien het zonnetje net even was doorgebroken schitterde het water ons tegemoet. In Nederland dook de piloot al vroeg weer onder het wolkendek, waardoor ik de vlucht heb kunnen volgen vanaf de Zeeuwse eilanden tot aan Schiphol. Het mooiste vind ik het altijd als je tijdens het dalen op "Madurodam-hoogte" zit. Overal zie je kleine autootjes rondrijden, de huizen lijken rechtstreeks uit Monopoly te komen (alleen de kleuren zijn wat anders), er staan miniatuurkoetjes in de wei, het ziet er allemaal gewoon, tja..., schattig uit! Wat het voor mij extra leuk maakt is dat in die fase van de afdaling vliegtuigen vaak boven de omgeving Haarlem zitten, waardoor ik ook nog van alles en nog wat herken.

De afdaling was overigens wel behoorlijk ruig, het vliegtuig bewoog alle kanten op. Op zich niet ongebruikelijk, zeker niet voor zo'n kleine kist, en normaal maak ik me daar dan ook niet druk over, maar ik moet toegeven dat toen er in de cockpit een alarm begon te toeteren ik 'm toch wel even zat te knijpen! Zoals jullie echter al kunnen afleiden uit het feit dat dit verhaaltje hier is verschenen; de piloot heeft de Beechcraft keurig aan de grond gezet.

Al met al ben ik weer een leuke ervaring rijker. Met dit soort passagiersaantallen zal deze lijn wel geen lang leven beschoren zijn, maar als ze 'm opheffen kan ik in ieder geval zeggen dat het niet aan mij heeft gelegen!