Wat gaat de tijd toch snel (en andere clichés)

Het is nu echt zover. Ik ben officieel geen twintiger meer. Dertig jaar ben ik nu. dèr-tìg. 3-0. Ik heb nog een beetje moeite het te geloven. Wat gaat de tijd toch snel. Het lijkt nog maar gisteren dat ik werd uitgepoept door mijn moeder en een of andere nare zuster me in een emmer water probeerde te verzuipen! 30 jaar zijn als in een flits voorbijgegaan!

Eigenlijk valt het best wel mee, 30 zijn. Ik had het me erger voorgesteld. Ik heb mijn volle haardos nog, ik kan nog steeds 3 flessen wijn leegdrinken zonder dat ál mijn hersenfuncties ermee kappen, ik ben nog altijd gezegend met een goddelijk lichaam en mijn conditie is er in de afgelopen 10 jaar ook niet noemenswaardig op achteruit gegaan. Je bent zo oud als je je voelt, en ik voel me geen dag ouder als toen ik nog een twintiger was!

Echt een jarig gevoel heb ik trouwens niet. Oke, ik heb taart uitgedeeld aan mijn collega's, en ik heb felicitaties ontvangen per telefoon, sms, e-mail, e-card, kaart & Hyves-berichtje (bedankt, allemaal!), maar er mist toch iets. Ballonnen, slingers, confetti, een hoempa-band voor mijn deur, de sleutel van de stad, een kleine blijk van waardering van de samenleving voor mijn 30 jaar van tomeloze inzet zou leuk zijn geweest! Ach, dan doe ik het maar met mijn feestje zaterdag. Dan zal dat verjaardagsgevoel eens even een flinke schop onder zijn hol krijgen. Iedereen die niet binnenkomt met een feesthoedje op zijn hoofd schop ik dan ook zonder pardon weer naar buiten!

Zo, en dan ga ik nu een glaasje wijn voor mezelf inschenken. Dat moet mogen. Op je verjaardag. Als dertiger!