Frustraties van een AiO

Een paar weken geleden was ik op bezoek in Münster om met Luisa te praten over het afronden van mijn promotie en het samenstellen van een promotiecommissie. We waren het er vrij snel over eens wie er in de commissie moesten komen, maar Luisa stond erop dat ik eerst een voorlopige promotiedatum zou regelen voordat ze de beoogde leden zou benaderen. Zonder een datum kon ze immers dergelijke drukbezette mensen niet lastigvallen! Ik ging akkoord, ervan uitgaande dat ze bij haar andere AiO's in Amsterdam eenzelfde volgorde had aangehouden.

Toen ik, terug in Amsterdam, belde met de pedel bleek deze volgorde echter helemaal niet mogelijk te zijn: je moet eerst een promotiedatum hebben voordat je een datum kan prikken en de universiteit maakt daar geen uitzonderingen op. Ik heb dit per e-mail uitgelegd aan Luisa en haar gevraagd de beoogde commissieleden te bellen, zodat ik een promotiedatum vast kon laten leggen. Ze zat op dat moment in de VS, maar tijdens mijn bezoek had ze toegezegd dat dat geen probleem zou vormen. Ze kon die mensen ook vanaf daar bellen.

Vanaf dat moment begon het frustrerend te worden. Op mijn e-mail kwam geen reactie, op diverse herinneringmailtjes ook niet. Ik heb meerdere malen geprobeerd haar te bellen op haar mobiele telefoon, maar die nam ze niet op. Uiteindelijk kwam ik via haar secretaresse te weten dat ze vandaag in haar kantoor zou zijn, en aan het einde van de middag had ik haar dan eindelijk te pakken.

Een van de unieke kwaliteiten van Luisa is hoe ze tijdens een gesprek de schuld altijd bij de ander kan leggen. Het begon met de opmerking dat ze geen e-mail van me had ontvangen. Enigszins verbaasd antwoordde ik dat ik er toch echt meerdere gestuurd had. Dat was wel zo, reageerde ze, maar geen enkele met een gecorrigeerd hoofdstuk bijgevoegd. Ik moest maar zo snel mogelijk de bijgewerkte hoofdstukken naar haar opsturen, want zoveel tijd kon het toch niet kosten om dat even af te maken. En ja, ze zou de kandidaat-leden van mijn commissie wel even bellen, maar dan moest ik wel even alle telefoonnummers opzoeken, want daar had ze het nu zelf echt even te druk voor.

Ik heb me maar weer van mijn beste kant laten zien, en de contactinformatie opgezocht en naar haar opgestuurd. Ik hoop dat ze nu daadwerkelijk al die mensen benaderd voordat ze binnenkort op "zomerreces" gaat naar Italië, maar het blijft afwachten. Zo niet, dan ga ik ze zelf maar benaderen. Het is niet anders.

Het kost me vaak al moeite om mezelf te motiveren aan mijn proefschrift te werken, en het zou dan ook fijn zijn om in deze fase wat steun te krijgen van mijn promotor, maar het zit er gewoon niet in ben ik bang. Ik troost me maar met de gedachte dat ik niet de enige ben die met dit probleem kampt. En ik blijf maar gewoon flink doorwerken aan mijn proefschrift, zodat ik al dit soort frustraties zo snel mogelijk achter me kan laten.