Nog één keer falen op de Hajraa

De volleybalcompetitie zit er allang weer op, maar het seizoen is niet echt voorbij totdat mijn team en ik in de gezonde buitenlucht hebben laten zien wat we kunnen. Afgelopen weekend was het weer zover; de studentenvolleybalvereniging Hajraa uit Eindhoven organiseerde voor de 29e keer haar jaarlijkse buitentoernooi en wij waren er natuurlijk bij. Net als zo'n 600 andere teams trouwens, dus we hoefden ons niet eenzaam te voelen. In totaal had de organisatie zo'n 140 velden opgezet om iedereen de kans te geven om een balletje te kunnen slaan.

Even leek het erop dat het weer roet in het eten zou gaan gooien, maar de weergoden waren ons goedgezind en stuurden het leeuwendeel van de buien om Eindhoven heen. Het was een groot deel van de tijd zelfs behoorlijk zonnig (alhoewel ook weer niet zo zonnig als op de foto, die is van vorig jaar) en ik heb een afdruk van mijn zonnebril in mijn gezicht om het te bewijzen! Daar was dus niets mis mee.

Wat overigens niet gezegd kan worden van ons spel. Wat de geleerden ook mogen zeggen; alcohol en sport gaan helemaal niet goed samen! De organisatie had dat niet helemaal begrepen en had voor zowel vrijdag- als zaterdagavond een feest georganiseerd dat tot diep in de nacht doorging. Een van mijn teamgenoten - doorgaans een brave vader die geen overdreven wilde dingen doet - heeft dat geweten. Hij besloot eens helemaal los te gaan en door te feesten tot er verder niemand meer over was. Dat is hem gelukt, maar tegen een flinke prijs. De volgende ochtend is hij nog wel zijn bed uitgekomen, maar na één wedstrijd naast het veld te hebben gelegen besloot hij toch maar weer terug naar de tent te gaan. Op het moment dat hij zich weer sterk genoeg voelde om zijn nog altijd lijkbleke gezicht weer boven zijn slaapzak uit te steken kwamen wij net terugwandelen van onze laatste wedstrijd!

Bij de rest van ons had de alcohol hooguit een negatief effect op ons normaal toch fenomenale volleybal. Wie nog een dappere poging deed om een beetje goed spel neer te zetten kwam bedrogen uit en de meesten probeerden het dan ook maar snel niet meer. Slechts ondergetekende bleef, zoals het een echte leider betaamt, dapper doorploeteren en bracht in zijn eentje het spel toch nog naar een acceptabel niveau!

En toen was het alweer zondagmiddag en was het toernooi voorbij. De tent werd afgebroken, de tassen ingepakt en iedereen maakte zich klaar om naar huis te gaan. Een beetje een gek moment wel. Iedereen zegt je gedag alsof ze je volgende week weer gaan zien, maar aangezien dit mijn laatste jaar bij het team was, heb ik geen idee wanneer ik die jongens weer eens ga tegenkomen. (Daarmee geconfronteerd worden maakt mijn verhuisplannen ineens ook opvallend écht!)

Ik zal ze missen, die jongens. Maar ik houd me sterk. Ik ga hier niet zitten huilen als een klein kind!


*snik*