Don't Call It A Comeback!

Niet meer verwacht, toch nog gebeurd: de glorieuze terugkeer van “RoN aan het werk”! Na een radiostilte van driekwart jaar heb ik besloten het bloggen toch weer op te pakken. Wat me nu natuurlijk wel verplicht om een uitgebreid verhaal te schrijven over wat ik de afgelopen 10 maanden zoal heb meegemaakt.

Laten we beginnen met de RSI-klachten. Die zijn een stuk minder geworden. Ik heb fysiotherapie gehad (hielp niet), ben weer gaan sporten (hielp een stuk meer) en heb een touchpad gekocht zodat ik thuis niet meer met de muis hoef te werken (helpt ook). Resultaat is dat ik ben gegaan van regelmatig stevig ongemak naar soms een beetje ongemak, en dat ik het bloggen dus ook weer aandurf.

En dan is nu het moment gekomen dat we 10 maanden terug gaan in de tijd. Ik was nog jong en woest aantrekkelijk, en ik stond op het punt om te vertrekken naar de JubJam100, het Scoutingkamp in Roermond waar ik twee weken lang als subkampstaf aan de slag zou gaan. Het was het grootste kamp ooit door Scouting Nederland georganiseerd, en dat hebben we geweten! Een kritischer mens dan ik zou zeggen dat ze iets teveel hooi op hun vork hadden genomen, want op veel punten was de organisatie maar half af. Zo mochten groepen van tevoren aangeven aan welke programma-onderdelen ze mee wilden doen, maar dit liep helemaal in de soep. Groepen hadden alleen maar onderdelen op het programma staan waar ze niet om gevraagd hadden, werden weggestuurd bij programma's waar 4x zoveel tickets voor waren uitgedeeld als er plaatsen waren, of mochten als landgroep meedoen aan de zeilwedstrijden (wél zelf je boot meebrengen). Gevolg: een hoop klachten en veel werk voor de subkampstaf, want wij waren nu eenmaal het eerste aanspreekpunt voor de groepen. De eerste dagen was het dan ook normaal dat we om 7 uur uit onze tentjes stapten, direct werden aangesproken door een groepsleider met een vraag en om een uur of 11 's avonds eindelijk een keer rustig konden gaan zitten om de volgende dag door te spreken.

Heb ik het dan niet leuk gehad? Zeker wel, het was fantastisch! We hadden een hartstikke leuk team, het was geweldig om te zien hoe al die kinderen het naar hun zin hadden, en we hadden een eigen subkampprogramma waarin ik me kon uitleven als piratenkapitein! En naarmate het kamp vorderde werd de organisatie steeds beter, wat betekende dat de subkampstaf steeds vaker een middagje in de zon kon gaan liggen. Ik zou het zo weer doen!

En natuurlijk niet onbelangrijk om te vermelden: ik had ook nog een vriendin overgehouden aan dit avontuur! We zaten samen in hetzelfde team en aan het einde van het kamp sloeg de vonk over. Inmiddels zijn we alweer een paar maanden uit elkaar, maar we hebben het een half jaar lang erg leuk gehad samen en ik had die periode voor geen goud willen missen! Ik ben er dan ook een tijdje goed ziek van geweest dat zij niet meer verder wilde, maar inmiddels kijk ik weer vooruit en ben ik druk op zoek naar haar opvolgster! ;-)

Daarnaast ben ik dus vorig jaar weer gaan volleyballen. Er bleek een volleybalvereniging te trainen in een sporthal vlak bij mijn huis, daar heb ik me aangemeld en een paar weken later speelde ik alweer wedstrijden! Wel in de recreantencompetitie, dus een paar niveaus lager dan ik hiervoor speelde, maar het is wel lekker om gewoon weer bezig te zijn!

Ook heb ik mijn concertbezoekfrequentie weer teruggebracht naar een acceptabel niveau. Toen ik nog in Amsterdam woonde & werkte ging ik aan de lopende band naar concerten (Paradiso & Melkweg waren vlakbij en er was altijd wel iemand in de buurt die mee wilde), maar sinds ik in het poppodiumloze Rotterdam woon was daar behoorlijk de klad ingekomen. Dus ben ik weer actief mensen gaan ronselen voor concertbezoeken en blijkbaar was ik niet de enige die de live muziek miste, want de aanmeldingen stroomden binnen! (Alleen voor het concert van de Raveonettes volgende maand heb ik nog niemand. Dus als iemand zin heeft!)

Verder is mijn leven niet drastisch veranderd. Ik woon nog steeds in hetzelfde huis in Rotterdam, ik werk nog steeds bij hetzelfde bedrijf in Rotterdam, mijn twee vissen leven allebei nog en ik ben nog altijd druk met popquizzen. En dat product dat ik ging ontwikkelen? Dat is er nog steeds niet van gekomen. Waarom dat bedrijf me eigenlijk betaalt, ik begrijp het niet...

Zo, driekwart jaar van mijn leven samengevat op anderhalf A4'tje. Volgens mij worden mijn memoires een literatuurlijstfavoriet op middelbare scholen door heel het land! Vanaf nu kunnen jullie mijn avonturen dus weer volgen hier op dit webjournaal. Blijf kijken! Het belooft een spannende boel te worden!