De Beste Albums Van 2010 (deel 1)

Daar is ie dan toch, de lijst met de 20 beste albums van 2010, op alfabetische volgorde, verdeeld in twee overzichtelijke sublijstjes van 10 stuks. (Het tweede deel verwacht ik ergens in december te plaatsen! ;-)) Voorzien van een link naar een bijbehorende videoclip op Youtube (met dank aan Pablo M. voor de goede tip), en voor die gevallen waarin het me niet lukte om een video op te sporen heb ik toch nog wat ruimte gevonden voor empeedrietjes.

Wat wel opvalt is dat er aardig wat artiesten in de lijst voorkomen die al eerder mijn top 10/20/25 hebben gehaald. Zou ik dan toch oud worden? Nèèèh, waarschijnlijk wordt er tegenwoordig gewoon minder goede muziek gemaakt dan vroeger!

Oké, genoeg geleuterd, hier gaan we dan!

Admiral Freebee - The Honey & The Knife De vierde plaat van Admiral Freebee begint bedrieglijk ruig, maar ontpopt zich vervolgens als het meest ingetogen album van deze Belgische rootsrocker tot nu toe. Met het pakkende, Stones-achtige Always On The Run had hij eigenlijk een hit moeten scoren.

Band Of Horses - Infinite Arms Ruig was de Band Of Horses nooit, maar ook voor deze band is dit de meest ingetogen plaat tot nu toe. De band maakt meer dan ooit gebruik van meerstemmige zang, en de country-invloeden die altijd al in de muziek zaten komen meer naar de oppervlakte. Gebleven zijn de prachtige melodieën en de falsetstem van zanger Ben Bridwell. Factory

The Bees - Every Step's A Yes De muziek van The Bees is stevig geworteld in de jaren '60 & '70, zonder dat ze zich beperken tot één bepaalde stijl. Every Step's A Yes staat weer vol pareltjes waar zelfs de grootste zenuwpees van tot rust komt. I Really Need Love

Ben Folds & Nick Hornby - Lonely Avenue Een bijzondere samenwerking; schrijver Nick Hornby schreef de teksten, singer/songwriter/rockpianist Ben Folds zette ze op muziek. De twee delen hun liefde voor bizarre verhalen, en de teksten van Hornby hebben Folds geïnspireerd tot zijn beste werk in jaren. Levi Johnston's Blues

Bettie Serveert - Pharmacy Of Love Ze zijn groot geworden met langgerekte dromerige nummers, maar op alweer de 9e cd van Bettie Serveert zijn de nummers puntig en rockt de band als nooit tevoren. En dat gaat ze verdomd goed af! Deny All

Broken Bells - Broken Bells Op deze samenwerking tussen producer & muzikale duizendpoot Danger Mouse en Shins-zanger James Mercer vullen de warme electronische muziek en de dromerige stem van Mercer elkaar perfect aan. Een prachtig debuut. The High Road

Danger Mouse & Sparklehorse - Dark Night Of The Soul Danger Mouse & Mercer werkten al eerder samen op Dark Night Of The Soul. Dit project waarvoor Danger Mouse & Sparklehorse de duistere muziek schreven en waaraan een groot aantal zangers hun stem leenden werd al in 2009 afgerond, maar door een conflict met de platenmaatschappij bleef de plaat een tijd lang op de plank liggen. Na de dood van Sparklehorse-voorman Mark Linkous (hij schoot zichzelf door de borst met een geweer) verscheen het album in 2010 alsnog. Revenge (feat. The Flaming Lips)

Eels - End Times / Tomorrow Morning Begin 2010 verscheen het prachtige, ingetogen End Times, alweer het 8e Eels-album. Maar het Eels-hoogtepunt van het jaar kwam ruim een half jaar later met Tomorrow Morning. Het veelvuldig gebruik van electronica in combinatie met de orchestrale ondersteuning geeft het album een uniek geluid, en voorman E heeft nog nooit zo positief geklonken. My Baby Loves Me

The Heights - DreamMaps Wat moet dat frustrerend zijn; je maakt als band een prachtige plaat, maar bijna niemand heeft het in de gaten. Inmiddels zijn The Heights dan ook aan hun eigen gebrek aan succes ten onder gegaan. Jammer, want DreamMaps - een album waarop het stuklopen van de relatie van de drummer & zangeres van de band centraal staat - is een indiepoppareltje! Surprises

Hole - Nobody's Daughter Ik heb altijd een zwak gehad voor de rauwe stem van grunge-dame Courtney Love, maar een fatsoenlijke plaat had ze helaas al ruim 10 jaar niet meer uitgebracht. Ik werd dan ook blij verrast door het uitstekende Nobody's Daughter. De muziek is wat minder ruig dan je zou verwachten van een album waar Hole op staat, maar dat doet niks af aan de kwaliteit. Someone Else's Bed