Drekschluppen

Vrijgezellenfeestjes blijken vaak de ideale gelegenheid om eens iets te doen wat je nog nooit eerder had gedaan. De eerste keer dat ik op een snowboard stond was tijdens een vrijgezellenfeestje, de eerste keer dat me op een mountainbike van een modderige heuvel afstortte was tijdens een vrijgezellenfeestje, en zelfs mijn eerste bezoek aan de Après Skihut vond plaats tijdens een vrijgezellenfeestje! Na dit weekend kan ik daar wadlopen aan toevoegen.

De wadden in de directe omgeving bleken helaas al helemaal volgeboekt, dus vertrokken we met de hele ploeg voor de lange reis naar Groningen. De provincie vinden was niet zo'n heel zware opgave, maar om vervolgens het plaatsje Pieterburen te vinden bleek een stuk lastiger. Na tenminste 35 andere pittoresque dorpjes te hebben doorkruist kwamen we uiteindelijk nog net op tijd op onze bestemming aan.

Ik had dus nog nooit eerder wadgelopen, maar het basisprincipe bleek gelukkig verbazingwekkend eenvoudig! Er was een man met een stok waar je achteraan moest lopen, en af en toe kwam je wat drek tegen waar je doorheen moest schluppen. Tijdens mijn eerste serieuze schlupervaring ontdekte ik meteen waarom hoge schoenen sterk werden aangeraden. We kwamen aan bij een flinke plas water en ik bedacht dat het handig zou zijn als ik daaromheen liep. Klaarblijkelijk had ik niet alle benodigde informatie verzameld voordat ik die beslissing nam, want even later stond ik tot aan mijn knieën in de drek! Ik probeerde me los te trekken, maar hoewel mijn voet wel omhoog kwam bleef mijn schoen lekker staan waar ie stond. Uiteraard waardeerde ik de opofferingsgezindheid van mijn schoen, maar ik ga nu eenmaal uit van de "niemand blijft achter"-filosofie, dus zette ik mijn voet maar weer terug. Na een flinke tijd wroeten kreeg ik mijn been eindelijk met schoen en al weer omhoog en spoedde me naar de plas, waar de grond een stuk vaster bleek.

Naarmate we verder kwamen werd de ondergrond gelukkig steeds steviger en al snel konden we eigenlijk normaal lopen en een beetje om ons heen kijken. Toen viel op dat de Wadden toch vooral heel erg kaal zijn. Waarschijnlijk niet zo gek voor een part-time bodem van een zee, maar ik had toch iets meer verwacht dan zand, water, meeuwen, en de enkele kokkel. Ook zeehonden waren in geen velden of wegen te bekennen, die hebben waarschijnlijk door schade en schande geleerd dat ze maar beter weg kunnen blijven bij Pieterburen, als ze tenminste niet door Lenie 't Hart in een kooi gestopt willen worden.

Gelukkig vermaakte onze gids ons met verhalen over het Wad en al haar bijzonderheden, waarvan het waarheidsgehalte overigens soms wel twijfelachtig was. Zo wist hij ons te vertellen dat er op sommige hoge zandbanken meer water staat dan in het kustdal, en dat dat komt doordat de aarde rond is en waterstanden worden bepaald vs. NAP. Mijn petje ging het te boven!

Al met al was het een interessante ervaring, maar ik denk niet dat ik er mijn nieuwe hobby van ga maken. Ik houd gewoon niet genoeg van drek, ben ik bang.