Ron vs. de mobiele telefoon

Mobiele telefoons en ik zijn nooit een goede combinatie geweest. Lang heb ik me verzet tegen het aanschaffen van zo'n apparaat. Als mensen me wilden spreken, dan konden ze me gewoon thuis bellen. Was ik niet thuis, dan was ik waarschijnlijk elders bezig met 't een of ander en had ik dus ook geen tijd voor uitgebreide gesprekken. Wie toch iets heel belangrijks te melden had kon me altijd een i-meeltje sturen, dat ik dan meestal binnen een dag beantwoordde.

Ik was in de naïeve veronderstelling dat ik deze negatieve houding tegenover mobiele telefoons best vol kon houden. Immers, ik had het al die tijd zonder zo'n apparaat gered, waarom zou dat ineens veranderen? De fundamentele denkfout die ik hier maakte was dat alleen uitging van mezelf, en geen rekening hield met de kans dat de wereld om me heen wel voor de verandering zou zorgen. Allereerst werden de klachten dat ik zo moeilijk te bereiken was steeds talrijker, ondanks het feit dat ik niet beter of slechter bereikbaar was dan daarvoor. Die druk kon ik nog wel weerstaan.

Lastiger werd het toen de wereld om mij heen overging van "om 9 uur in die en die kroeg" naar "we bellen nog wel even hoe laat we waarheen gaan". Het dieptepunt werd bereikt toen ik eens ruim een uur in de kroeg zat te wachten op een paar vrienden die nooit op kwamen dagen. Later bleek dat ze op het laatste moment de plannen hadden gewijzigd en naar een andere bar waren getogen. In de wereld waarin ik leefde zaten zij hier fout omdat ze mij hadden laten zitten, maar in dit alternatieve universum waarin ik terecht was gekomen lag de schuld ineens grotendeels bij mij. Immers, ik had geen mobiele telefoon en daarom hadden ze mij niet kunnen vertellen over de wijziging!

Uiteindelijk heb ik dan ook maar mijn verzet gestaakt en zo'n duivels apparaat aangeschaft. Mijn verzet was echter niet ongemerkt voorbijgegaan aan het Geheime Leger van Mobiele Telefoons en ergens in de top van die organisatie werd besloten dat ik eerst maar eens een lesje moest krijgen in nederigheid.

Aanvankelijk leek het allemaal goed te gaan. Ik nam een abonnement, koos een gratis telefoon uit, en vanaf dat moment was ik op elk moment, op iedere plek ter wereld bereikbaar voor iedereen! Ik liet al mijn vrienden en vage kennissen weten wat mijn nummer was en wachtte op de stroom telefoontjes die nu ongetwijfeld mijn deel zou worden. Dat viel tegen. Kennelijk wilde iedereen wel graag dat ik bereikbaar was, maar wilde niemand me ook daadwerkelijk bellen! Gek genoeg hielden ook de klachten dat ik moeilijk bereikbaar was aan. "Je telefoon stond zeker uit", kreeg ik dan te horen. Terwijl mijn mobiel uitzetten iets was wat ik eigenlijk nooit deed. Immers, het hele idee achter mobiele telefoons is nou juist dat je altijd bereikbaar bent, en om ze dan vervolgens hun bestaansrecht te ontnemen door ze uit te zetten is niet logisch.

Uiteindelijk kwam ik dan ook tot de conclusie dat er iets mis was, en na een paar tests bleek dat mijn telefoon het leuk vond om inkomende gesprekken te negeren. Dus ben ik teruggegaan naar de winkel om het apparaat te laten repareren. Na de eerste reparatie veranderde er niks, na de tweede ook niet, maar na de derde was er duidelijk een verandering te merken: niet alleen negeerde mijn telefoon nu inkomende gesprekken, ik kon ook niet meer fatsoenlijk iemand anders bellen! Gelukkig heb je na drie mislukte reparaties het recht om een andere telefoon uit te zoeken, en die mobiel heeft het gewoon goed gedaan, dat wil zeggen, tot hij iets meer dan een jaar later spontaan overleed.

Inmiddels ben ik toe aan mobiele telefoon nummer vier, en die heb ik net afgeleverd voor de tweede reparatie. De vorige keer hebben ze mijn mobiel twee maanden gehouden en heeft ie het daarna ongeveer twee weken fatsoenlijk gedaan voordat hetzelfde probleem weer terug was. Af en toe vraag ik me wel eens af of er producten zijn waarbij je nog minder service krijgt of het de producent nog minder interesseert of de reparatie goed verlopen is dan mobiele telefoons, maar ik denk het eigenlijk niet! Gelukkig bleek telefoon nummer drie een deserteur uit het Geheime Leger te zijn die geen behoefte had het mij moeilijk te maken, dus kan ik daar nu iedere keer weer op terugvallen. Als ie op een gegeven moment overlijdt denk ik dat ik hem maar een mooie plek op de schoorsteenmantel geef, met een herdenkingsplaat erbij. Dat heeft ie wel verdiend!