Defensief rijden

Het bedrijf waar ik nu werk is er veel aan gelegen om zijn werknemers in leven te houden, en daarom kreeg ik afgelopen week een cursus "defensief autorijden" voorgeschoteld. We begonnen 's ochtends met een stukje theorie, waarbij de vele gevaren van het autorijden nog eens werden opgesomd. Je bent snel geneigd om te denken dat je dat allemaal wel weet, maar er zaten toch wel interessante onderwerpen bij. Wisten jullie bijvoorbeeld dat crashtesten worden uitgevoerd bij ten hoogste 65 km/uur, omdat je toch niet meer te redden bent als je met een hogere snelheid tegen een betonnen muur aanknalt, in wat voor auto je ook rijdt? Ook was het best confronterend om op film nu eens het verschil in remweg te zien tussen een auto die 50 km/uur en een die 55 km/uur rijdt. Maar de belangrijkste les die ik meenam uit de ochtendsessie was dat je je vooral niet druk moet maken om je medeweggebruikers. Doe je dat wel, en ga je reageren op hun gedrag, dan veroorzaak je alleen maar meer onveiligheid. Nee, goede coureurs zoals ik moeten juist compenseren voor de brokkenpiloten op de weg!

Een les die ik best kon gebruiken, want de laatste maanden heb ik mezelf meer dan eens op minder netjes rijgedrag betrapt. Mijn voorlopige dieptepunt bereikte ik een paar weken terug op weg naar huis. De linkerbaan stond op het punt op te houden toen één auto nog even gauw naar voren scheurde en voor mij wilde invoegen. Ik besloot deze onverlaat eens een lesje te leren en drukte mijn auto dicht tegen die van mijn voorganger aan, zodat hij er niet tussen kon. De bestuurder op de linkerbaan was echter niet onder de indruk en duwde zijn auto ertussen, waarop ik hem met een niet mis te verstaan handgebaar liet weten wat ik daarvan vond.

Even later schaamde ik me al voor mijn eigen gedrag. Niet alleen had ik me gigantisch laten gaan, maar ik had ook volstrekt onnodig een gevaarlijke situatie veroorzaakt, zonder dat ik er op wat voor manier ook maar wijzer van was geworden. Schijnbaar keek er ook een hogere macht mee die van mening was dat ik mijn lesje nog niet afdoende geleerd had, want niet veel later kwam ik zelf in een situatie waarbij ik moest invoegen. Net op het moment dat ik aanstalten maakte om naar rechts te gaan reed een auto het gat dat ik op het oog had dicht en bleef vlak achter zijn voorganger kleven. Omdat ik niet heel veel tijd had om nog naar voren te rijden of me te laten zakken - en daar ook niet veel zin in had - heb ik mijn auto er toen maar tussengeduwd. Ik controleerde mijn achteruitkijkspiegel om te zien of deze actie me nog een vriendelijk handgebaar had opgeleverd, maar de bestuurder van de auto in kwestie keek alleen maar heel nors naar me (en eerlijkgezegd zag hij eruit alsof dat best eens zijn normale doordeweekse gezicht kon zijn).

Na deze goddelijke tussenkomst had ik me al voorgenomen om me wat minder druk te maken in het verkeer, maar sinds de training kijk ik daadwerkelijk anders naar mijn medeweggebruikers. Ik richt me veel meer op mijn eigen rijden en laat het gedrag van anderen me niet meer zo irriteren. Op momenten ben ik zo "zen" dat ik opeens merk dat ik twee centimeter boven mijn stoel zweef! (Meer kan niet, dan begint het dak in de weg te zitten.)

In de middag maakten we nog een rit met een instructeur en die vertelde me wat elke zichzelf-respecterende man natuurlijk allang over zichzelf weet: dat ik een erg goede chauffeur ben. Ik kijk goed om me heen, anticipeer op wat anderen gaan doen en zorg dat ik niet in gevaarlijke situaties verzeild raak. (Nou ja, meestal dan...) Alleen mijn achteruit inparkeren kan beter.

Dus mocht je ooit nog eens in mijn auto terechtkomen; vrees niet! Je bent in goede handen!