The final chapter

Het is nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Zojuist heb ik een punt gezet achter de laatste zin van het laatste hoofdstuk van mijn (laatste!) proefschrift. Het staat op papier!* Ik heb het gered! Klaar!

Nou ja, dat is dan natuurlijk weer overdreven. Geen van mijn beide begeleiders heeft dit hoofdstuk nog gezien, ik heb nog een flink aantal correcties te verwerken van een van mijn begeleiders, en ik heb zelf bij het doorlezen van mijn laatste versies van een aantal hoofdstukken ook heel wat verbeteringen bedacht die ik nog moet doorvoeren. Daarbij ik twee weken voor de boeg waarin mijn agenda ouderwets is volgeboekt, zodat ik niet of nauwelijks aan mijn proefschrift ga toekomen. Voordat ik klaar ben met al deze "kleine" wijzigingen ben ik zomaar weer een maand verder!

Maar toch, het zijn allemaal maar veranderingen. Het stadium van het scheppen van hele lappen tekst uit niets is voorbij! Er is weinig wat me nu nog van promoveren af kan houden! (Hoewel: een slapende vrachtwagenchauffeur, Al-Qaida, het Ebola-virus, kwaadaardige marsmannetjes, best nog veel dingen eigenlijk.) Tijdens het schrijven van dit verhaal voel ik langzaam een gevoel van euforie in me opwellen. Ik heb het gewoon echt geflikt!

Eens kijken of ik ergens nog een fles drank open heb staan. Ga ik dit moment even fijn vieren met mezelf!

* Nou ja, op de harde schijf.