Metaalmoeheid

Gisterenavond had ik met vrienden afgesproken in het centrum, en om daar te komen stapte ik weer eens op mijn oude, trouwe (maar de laatste tijd enigszins verwaarloosde) fietsje. De banden waren op spanning en ik had voor en achter lichtjes op mijn fiets, dus ik had er het volste vertrouwen in dat ik veilig op mijn bestemming zou aankomen. Natuurlijk kan je van alles gebeuren op de fiets, je kan geraakt worden door een klomp bevroren poep die uit een vliegtuig is komen vallen, je kunt neergeschoten worden door een dement omaatje van negentig die denkt dat ze weer terug is in Vietnam, of je zadelpen kan zomaar door midden breken, maar dat is allemaal niet zo heel erg waarschijnlijk. En toch is een van die dingen mij gisterenavond overkomen! (Jullie mogen zelf raden welke.)

Gezien het verrassingselement dat gepaard gaat met het breken van je zadelpen ging ik eigenlijk nog opvallend elegant onderuit, en ik ben dan ook relatief onbeschadigd uit dit avontuur tevoorschijn gekomen. Bijkomend voordeel is dat ik direct heb mogen meemaken hoe betrokken de bewoners van Amsterdam-Noord zijn met elkaar (er liep iemand langs die waarschijnlijk dacht "daar heb je weer zo'n mafkees" om vervolgens snel verder te lopen), dat is heel bemoedigend!

Zit ik alleen nog met de vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren. Was het een wraakactie van mijn fiets, die jaloers is nu ik zoveel tijd doorbreng in mijn auto? Of was het niet-zo-heel-erg-subtiele hint van een hogere macht dat het nu echt eens tijd wordt om wat gewicht te gaan verliezen? Allemaal mogelijk, maar het meest waarschijnlijke is toch wel dat fietsonderdelen gewoon niet zouden moeten worden gemaakt van aluminium.

Ik denk dan ook dat ik me maar in de politiek ga storten om een verbod op het gebruik van dit materiaal af te dwingen. Ik reken op jullie steun, samen krijgen we ze wel op de knieën! Stem Lijst 13, Tegen Aluminium!