1: The Long Winters - Putting The Days To Bed

Het vorige Long Winters-album "When I Pretend To Fall" was een meesterwerkje en ook over de spaarzaam geïnstrumenteerde "Ultimatum" EP uit 2005 was ik erg te spreken. Maar daar was dan ineens "Putting The Days To Bed", een album dat in vergelijking met zijn voorgangers een nogal volle en wilde sound heeft. Dit valt met name op als je luistert naar "Ultimatum", dat prachtig ingetogen was uitgevoerd op de gelijknamige EP, en op deze plaat een Extreme Makeover krijgt. Ik kon er niet echt aan wennen en stond al op het punt om dit album op de hoop met teleurstellingen te gooien.

Maar om een of andere reden voelde ik toch iedere keer weer de behoefte om de plaat nog eens op te zetten. Ik betrapte mezelf er steeds vaker op dat de liedjes in mijn hoofd zaten, en dat ik ze liep te neuriën of zelfs hardop te zingen. Ook de prachtige teksten van John Roderick, vaak een beetje bizar, maar altijd even treffend, misten hun uitwerking niet. En zo ontwikkelde ik langzaam maar zeker steeds warmere gevoelens voor deze plaat.

Ik moet eerlijk zeggen; toen ik dit album voor het eerst hoorde was ik er niet van overtuigd dat ie in mijn jaarlijstje zou komen. En ik had zeker niet gedacht dat ie bovenaan zou eindigen. Liefde, het blijft toch een vreemd iets! Houden jullie de zomer maar, ik ben helemaal verknocht aan de Long Winters!

(O, zou alleen iemand de persoon die de perfect uitgebalanceerde nummervolgorde voor de "speciale Europese versie" verruïneerd heeft even een flinke knal kunnen geven? Dank u.)