Lowlands 2011 (deel 2)

Op zaterdag werd de dag geopend door King Charles, een band die zijn debuutalbum nog moet uitbrengen, maar wel een uitstekend optreden neerzette. Koning Karel schakelde moeiteloos van folk langs dansbare rock naar gitaarsolo's met massa's vervorming en op een of andere manier paste het allemaal probleemloos in elkaar. Eentje om in de gaten te houden! Net als op vrijdag was het op zaterdag heerlijk weer met veel zon, uitstekend weer dus om buiten in het gras te zitten bij Young The Giant. Ik zou graag vertellen hoe die klonken, maar ik heb veel gepraat en weinig geluisterd, dus ik heb eigenlijk geen idee. Daarna opnieuw in de zon gezeten, nu bij de drie jonge twintigers van DeWolff die psychedelische rock spelen die zo uit de jaren '60 en '70 lijkt te komen. Daarmee spreken ze zowel een jong en oud publiek aan en in combinatie met hun uitstekende livereputatie resulteerde dat in een goed gevulde en enthousiaste Alpha-tent. Ze verdienen het!

Mijn geheugen gaat blijkbaar hard achteruit, want ik weet eigenlijk niet zeker waar ik het uur daarna ben geweest. Vermoedelijk heb ik in het gras gelegen bij Flogging Molly, mogelijk heb ik zelfs een klein schoonheidsslaapje gedaan. Volgende stop was The Inspector Cluzo, een Franse band wiens muziek nogal van de hak op de tak springt. Het ene moment zingt de zanger met een kopstem slechts begeleid door een lieflijke gitaarpartij, even later wordt er geschreeuwd & gerockt, en ontstaat er een pit voor het podium. Leuke liveband, dat wel, maar voor de muziek hoef je er niet heen. Door naar Within Temptation, die het podium in de Alpha flink hadden verbouwd. De drummer & keyboardspeler speelden vanaf een verhoging achterop en meters boven het podium, en via een aantal trappen konden de gitaristen en zangeres Sharon den Adel ze af en toe opzoeken. Tussen drum & keyboard hing een enorm videoscherm waar gedurende het hele concert filmpjes op werden afgespeeld die zeker bijdroegen aan de sfeer. De band was in vorm en de nieuwe, wat poppier nummers bleven ook live tussen het oude werk prima overeind. Klasse! (Alleen, waar was die jurk nou?)

Het zonnetje scheen nog altijd en de muziek van de Haarlemse funk/reggae/hiphop/rock-formatie Chef'Special sloot daar uitstekend bij aan. Leuke muziek, al zouden ze af en toe wel iets meer peper in hun reet kunnen gebruiken. Ik was wel benieuwd naar “vuile rock”-band Cage The Elephant, maar ik was blijkbaar niet de enige, want de tent puilde aan alle kanten uit. Dan maar luisteren terwijl je in het gras zit en van wat ik hoorde was ik eerlijkgezegd niet erg onder de indruk. Aan enthousiasme ontbrak het ze niet, maar live een beetje strak spelen of zuiver zingen zou ook leuk zijn geweest. Laatste bandje van de dag was Elbow, waarbij ik alweer in het gras zat. (Maar deze keer had ik een excuus: een paar maanden terug had ik op Hurricane bij Elbow al behoorlijk ver vooraan gestaan.) Maar ook zittend in het gras was het een prachtig optreden, en de Alpha ging dan ook plat voor de ingetogen, dramatische, en o-zo-mooie liedjes van deze topband!

Na Elbow gingen dan eindelijk mijn voetjes van de vloer bij de Alpha DJ's die mochten draaien in de Grolsch-tent (logisch). Ze deden het 10, 100, nah... 1000x beter dan Zer00's Heroes, en ik had dan ook wel heel de nacht willen blijven dansen, maar mijn voeten waren het daar niet mee eens, dus ben ik toch maar weer gaan slapen.

Zondag begonnen we de dag bij folkzanger-met-punk-wortels Frank Turner, die recht vanuit het hart zingt en zo'n goed optreden gaf dat een aantal van ons meteen na Lowlands kaartjes hebben gehaald voor zijn optreden later dit jaar in de Melkweg! Daarna weer even lekker in het gras gezeten bij tegendraadse rockband De Staat, die ter ere van hun nieuwe album “Machinery” een enorme machine op het podium hadden gehesen waar nog muziek uit bleek te komen ook. Indrukwekkend! Omdat het nog steeds lekker weer was ben ik lekker in het gras blijven zitten tot live-hiphopformatie The Roots het podium besteeg. Goede band, maar het optreden was iets te jazzy voor mijn smaak. Ik heb even geprobeerd hoe het klonk als ik in het gras ging liggen met mijn ogen dicht en toen ik weer wakker werd waren ze zo'n beetje toe aan het laatste nummer!

Weer helemaal fris & fruitig spoedde ik me naar Happy Camper wat een van de hoogtepunten van het festival zou blijken. Toetsenist Job Roggeveen schreef de vaak vrolijke, klassieke popliedjes en trok een heel blik zangers en zangeressen open om ze allemaal in te zingen. En ze waren er allemaal op Lowlands: Tim Knol, Marien Dorleijn (Moss), Janne Schra (Room Eleven), David Pino (El Pino & The Volunteers), Odilo Girod (Coparck), steeds verscheen er weer een andere vocalist op het podium. Het leverde een uniek & memorabel concert op!

Triphop-duo Lamb keerde na 8 jaar afwezigheid dit jaar weer terug en bleek het optreden nog niet verleerd te zijn. Het blijft een bijzondere combinatie, een dame in sprookjesjurk die met dromerige stem zingt over de beats die de mannelijke helft van het duo even verderop wilde bewegend uit de computer staat te toveren. En een heel fijne, zeker als het van dit niveau is! Ik kon het niet helpen, na Lamb moest ik even gaan kijken bij Beady Eye, de band die Liam Gallagher heeft opgericht na het uiteenvallen van Oasis. Uiteraard stond hij gekleed in een voddenbaal semi-ongeïnteresseerd omhoog naar de microfoon te zingen, maar als je héél goed keek zag je een kleine twinkeling in zijn ogen! Er straalde op een vreemde manier enthousiasme uit het optreden, iets dat Oasis al 20 jaar kwijt was. En de liedjes bleken nog behoorlijk goed te pruimen ook.

Lowlands eindigde dit jaar met The Offspring. De organisatie had aardig wat kritiek te verduren gekregen voor het programmeren van deze band als headliner (en niet helemaal ten onrechte, hun laatste hit stamt alweer uit 2000), maar dat neemt niet weg dat ze gewoon een prima optreden gaven. Een optreden zonder opsmuk (best wel verfrissend als je het vergelijkt met de circusoptredens van generatiegenoten Green Day) van een band die gewoon strak speelt (wat ze dan weer voor hebben op generatiegenoten Blink 182). En bij iedere volgende hit ging de Alpha gewoon weer uit zijn dak! Al met al bleek The Offspring dus toch niet zo slecht gekozen als afsluiter.

Een deel van onze groep was inmiddels richting huis getrokken en de rest bleek al een tijdje in de nieuwste Lowlands-attractie “Titty Twister” te zitten, een smerige bar naar Amerikaans voorbeeld waar je mee kon doen aan de hardrock karaoke. Ik wilde daar ook nog wel even een kijkje nemen, maar het enige wat ontbrak bij de rij voor de deur waren de bordjes met “vanaf hier nog 2 uur wachten”, dus daar heb ik maar van afgezien. Gelukkig bleek de rest de Titty Twister inmiddels ook wel zat te zijn, en uiteindelijk hebben we Lowlands dan ook afgesloten met een drankje bij de tent.

Hoewel, helemaal afgesloten was het natuurlijk nog niet, want er is altijd nog die fijne vierde dag van Lowlands waarbij de belangrijkste attractie is: met zijn allen stil staan op de parkeerplaats! Ik stond dit jaar eens niet op parkeerplaats 3, dus ik had er goede hoop op dat het minder dan 8 uur zou duren om van het terrein af te komen. Echt snel ging het nog steeds niet, maar het schoot wel meer op dan andere jaren. Maar toen ik op het punt stond van de parkeerplaats de weg op te draaien maakte iemand me erop attent dat een van mijn banden helemaal plat stond. Gelukkig zijn er op Lowlands altijd een hoop vriendelijke, behulpzame mensen (zelfs op parkeerplaatsfiledag wanneer mensen vaak toch wel een beetje geïrriteerd raken) en al gauw kwam er iemand aanlopen met een 12V-pomp die je in je aanstekeraansluiting kunt steken. Even pompen en de band zat weer vol, en dat is hij de rest van de dag ook gebleven. Verdere problemen bleven gelukkig uit en aan het eind van de middag was ik weer terug in mijn eigen casa. Lowlands 2011 zal niet de geschiedenis in gaan als de muzikaal meest geslaagde editie, maar wat mij betreft wel als een heel gezellige. Volgend jaar ben ik er gewoon weer bij!

O, en de band? Die stond een paar dagen later gewoon weer plat. De Wegenwacht moest erbij komen om hem weer op te pompen. Uiteindelijk bleken er maar liefst drie spijkers in te zitten, uiteraard op een plek die niet te repareren was. Ik heb dan helaas ook afscheid van hem moeten nemen... Maar ik zal nooit de avonturen vergeten die we samen hebben beleefd!