Lowlands 2011 (deel 1)

Ik had het eigenlijk al jaren prima voor elkaar. Een paar weken voor Lowlands leverde ik mijn tent af bij iemand die op donderdag al vroeg in de rij ging staan voor de poorten van Lowlands, en als ik dan op donderdagavond aankwam stond mijn tent al op me te wachten en hoefde ik alleen nog mijn matje & slaapzak naar binnen te gooien, mijn stoeltje uit te klappen en een wijntje voor mezelf in te schenken. Maar blijkbaar vond toch niet iedereen dat een eerlijke taakverdeling (zeurpieten!) en dus had ik me dit jaar opgeofferd om al op donderdagochtend die kant op te gaan. Om 11 uur vertrok ik thuis, om 12 uur pikte ik iemand op in Amsterdam, om 13 uur stonden we in de file voor het festivalterrein en toen... gebeurde er een hele tijd niets meer. Maar rond 14 uur kwam de stoet toch in beweging, we kwamen langzaam dichterbij het terrein, reden het parkeerterrein op, sleurden onze spullen naar de ingang, sloten opnieuw aan in een lange rij, kwamen uiteindelijk door de kaartjescontrole, maakten de barre tocht naar camping 1 waar we de plekken voor het uitkiezen hadden, en om 17:30 uur stond het hele tentenkamp inclusief partytenten.

Geen minuut te vroeg ook, want de eerste druppels kwamen al naar beneden en even later hield het op met zachtjes regenen. Maar onder de partytenten was het droog, we hadden stoeltjes, er was muziek, er waren chips, prik & sap, kortom: het was een feestje! Helaas had niet iedereen zoveel geluk, een paar vrienden die later waren vertrokken stonden nog in de rij voor de kaartjescontrole en kwamen dan ook als een stel verzopen katten aan bij ons kampement. Maar verwarmd door alle vrolijkheid onder de feesttent droogden ze al snel weer op! We namen nog een drankje, iemand haalde nog hamburgers (zeker voor het eerst mee), uiteindelijk zijn we met een stel nog naar de 24-uurstent gegaan en daarna is er eigenlijk niets bijzonders meer gebeurd, dus gaan we snel over naar...

Vrijdag! Tijd voor live-muziek! Een grote groep mensen wilde op tijd voor de eerste bands op het festivalterrein zijn, maar de beveiliging dacht daar duidelijk anders over en besloot iedereen uitgebreid te fouilleren, waardoor er al snel weer een rij van drie kwartier stond. (En wij maar denken dat we de rijen gehad hadden.) Gevolg: een hoop mensen die de eerste band die ze hadden willen zien misten en waarschijnlijk een aantal bands dat zich afvroeg waarom er nou niemand naar hun optredens kwam. Mijn eerste band van de dag was Fitz & The Tantrums, waar het geluid zo absurd hard stond dat je zelfs buiten de tent nog bang was voor een gehoorbeschadiging. We zijn een eindje uit de buurt van de tent in het gras gaan zitten en vanaf daar was de muziek prima te pruimen. Zo hard is de muziek de rest van het weekend gelukkig niet meer geweest. (Of ik was doof daarna, dat kan ook.)

Door naar Graffiti6 wiens zomerse muziek een prima soundtrack vormde om bij in het gras in de zon te zitten. Vervolgens naar het leuke bandje Wolf Gang die blije, typisch Britse rock spelen. (Alleen die clichématige ballad mogen ze volgende keer laten.) De Jeugd Van Tegenwoordig maakte er een mooi feestje van in de Alpha-tent, al werd de muziek af en toe wel wat eentonig (maar dat vind ik al gauw bij alles dat naar hiphop ruikt). En Miles Kane bleek met zijn muziek in Oasis-stijl live een stuk beter te pruimen dan zijn vrienden van de Arctic Monkeys een jaar eerder. Oude liefde roest niet, dus stond ik er gewoon weer bij dEUS, die er duidelijk zin in hadden en - ondanks dat fans hadden kunnen stemmen welke nummers ze wilden horen - me toch nog enigszins verrasten met hun setlist. Eerst langs folkband Fleet Foxes wiens meerstemmige zang live even mooi klinkt als op plaat (knap!) en toen door naar afsluiter van de dag: The Gaslamp Killer.

The Gaslamp Killer was zo bijzonder dat hij een eigen alinea verdient. Dit was niet zomaar muziek, dit was de muziek van de toekomst! In 2068, als wiskundig is aangetoond dat alle liedjes die gemaakt kunnen worden inmiddels gemaakt zijn en de enige manier om nog nieuwe muziek te maken is door stukjes van bestaande nummers aan elkaar te plakken, zal alle muziek klinken als The Gaslamp Killer. Hij maakt gehakt van DJ-conventies als “fragmenten die je aan elkaar mixt moeten in elkaar overvloeien” en “als je twee nummers aan elkaar mixt moeten ze wel een beetje bij elkaar passen”! Nee, het ongecontroleerde dj-werk dat The Gaslamp Killer hier liet horen was van een niveau waar een epileptische chimpansee nog een puntje aan zou kunnen zuigen! Gaat dat zien, gaat dat zien!

Na The Gaslamp Killer waagden we ons nog aan een dansje bij Zer00's Heroes, maar door de combinatie van slecht geluid en een nog slechtere plaatkeuze (iedere keer dat het feestje een beetje op gang leek te komen gooiden de dj's er snel een slaapverwekkende plaat in) hebben we dat niet lang volgehouden. Tijd om ons bedje in te duiken en te dromen van pratende wortels, roze olifantjes en het jaar 2068 waarin de wereld wordt overspoeld door Gaslamp Killers.