CIMAC 2010

Afgelopen week ben ik voor mijn werk naar de CIMAC conferentie in Bergen in Noorwegen geweest. Deze conferentie vindt maar eens in de drie jaar plaats en is het belangrijkste congres op scheepsmotorengebied. (Ja, er is méér dan één conferentie in de wereld die over scheepsmotoren gaat!) CIMAC is ook een van de weinige organisatoren van industriecongressen die daadwerkelijk selecteert op inhoud, waardoor de lezingen een hoger niveau hebben dan je normaal op dit soort evenementen tegenkomt. Ik heb dan ook heel wat interessante studies zien langskomen, al was er her en der toch nog wel een reclamepraatje tussen de mazen van het net doorgeglipt. Daartegenover stonden dan weer lezingen van AIO's die computational fluid dynamics simulaties deden aan de verspreiding van vlammen in een verbrandingskamer, en die me na twee slides vol formules al helemaal kwijt waren. Ook niet erg, dat gaf me mooi de gelegenheid om wat slaap in te halen!

Naast de lezingen waren er natuurlijk ook nog een aantal andere conferentieverplichtingen, zoals de hele week in pak rondlopen (hopelijk weer voor het laatst dit jaar), een excursie naar een motorbouwer (niet van die hele grote, hooguit een meter of 5 hoog) en uit eten gaan met een klant. In het restaurant waar ik met mijn klant ging dineren stonden een aantal bijzondere gerechten op het menu, waaronder carpaccio van walvis. Nu houd ik best van een beetje avontuurlijk eten, maar uiteindelijk heb ik besloten toch een grens te trekken bij bedreigde diersoorten en de walvis te laten voor wat hij is. Wel heb ik een lekkere moot rendier gegeten, daar hebben ze er toch genoeg van in Noorwegen!

Er stond niet elke avond een klantendiner op het programma, er was ook nog gelegenheid om een keer wat te gaan eten met collega's en daarna een drankje te doen. Daar moet je in de zomer in Bergen overigens wel een beetje mee oppassen. Niet alleen omdat de drank schrikbarend duur is (niet zo'n ramp als de baas betaalt), maar vooral ook omdat de zon eigenlijk nooit echt onder gaat. En dus kan het zo zijn dat het voor je gevoel niet veel later is dan een uur of 9, terwijl het in werkelijkheid al tegen middernacht loopt! Officieel ging de zon onder tussen 1 en 2 uur 's nachts, we zijn speciaal één nacht opgebleven om te zien hoe dat er dan uitzag (Echt waar! We wilden wel naar bed, maar we dwongen onszelf op te blijven en nog een drankje te nemen!), maar dat viel erg tegen. Langzamerhand wordt het een beetje schemerig, op een gegeven moment wordt het weer minder schemerig, en dat was het dan. (Wat betekent dat het dus 's winters één uur lang een beetje gaat schemeren en dan weer donker wordt. Ik word al depressief als ik er aan denk! En dan heb ik het feit dat het 300 dagen per jaar regent in Bergen nog niet eens genoemd!)

De conferentie eindigde met een galadiner. Dat was wel een apart gebeuren. Iedereen kwam aan, kreeg een drankje in de hand gedrukt, en werd vervolgens naar een andere zaal gestuurd. "Daar zullen de voorgerechten wel al klaar staan" dacht ik nog bij mezelf, maar niets bleek minder waar. We werden naar een auditorium geleid waar we achtereenvolgens werden getrakteerd op een aantal pianostukken van de Noorse componist Edvard Krieg, een groot aantal toespraken van allerlei mensen die op een of andere manier bij het congres betrokken waren geweest, en als klap op de vuurpijl een optreden van Noorse volksdansers begeleid door een groep Hardangerviolistes. En mijn maag maar knorren al die tijd... Gelukkig smaakte het diner uiteindelijk wel goed!

Al met al was het een geslaagd congres. Wie weet ben ik er op CIMAC 2013 ook weer bij. Een weekje Shanghai, dat lijkt me wel wat!