Lowlands 2009 - Dag 3

Het leek me een goed idee om op dag 3 wat langer voor de tent te blijven zitten alvorens naar het festivalterrein te gaan, maar mijn medefestivalgangers wilden graag naar Bertolf, dus ging ik braaf mee. Waarom ze daar nou precies heen wilden is me nog steeds een raadsel, want Bertolf is vooral saai (denk Keane, maar dan zonder de goede liedjes). Wat dat betreft was de band Miss Montreal met hun K's Choice-geluid alweer een stuk beter te pruimen. Terwijl ik lekker in het gras zat heeft ook Ella Bandita nog op het podium gestaan en ik moet dat optreden dan ook gehoord hebben, maar het heeft zoveel indruk gemaakt dat ik me er niets van herinner. Toen was het tijd om op te staan en echt wakker te worden, want gabberpunkers Aux Raus beklommen het podium. Een nieuwe plaat staat op stapel en behalve oud materiaal speelden de heren dan ook aardig wat nieuwe nummers, die gelukkig net zo lomp zijn als de oude. De goedgevulde tent vond het allemaal prachtig en zanger Bastiaan Bosma wist het publiek zelfs te bewegen tot een heuse cirkelpit!

Nu de adrenaline door mijn lichaam raasde was het hoog tijd om weer een beetje tot rust te komen, en Vampire Weekend was de ideale band om dat bij te doen. De muziek van deze groep kan worden omschreven als indiepop met afropop-invloeden (en her en der klinken ook de Beach Boys erin door), hun vriendelijke liedjes klinken bedrieglijk eenvoudig maar steken o zo goed in elkaar, en ze blijken nog een erg goed live-optreden te kunnen geven ook.

Ondertussen had Snoop Dogg het hoofdpodium beklommen en ik was toch wel benieuwd naar zijn optreden. Ik bleek niet de enige te zijn. Niet alleen was de tent tot het randje gevuld, ook de twee velden naast de tent kon je maar met moeite door de menigte heen komen. Zo'n drukte heb ik eerlijkgezegd nog nooit gezien! (Volgend jaar alleen nog maar rappers en verrassingsacts op Lowlands!) Vanaf de plek die ik uiteindelijk veroverd had kon ik het podium niet zien, het grote scherm maar met moeite en het geluid klonk er ook niet al te best, dus na een paar nummers ben ik maar afgetaaid en gaan kijken bij singer/songwriter Patrick Watson. Zowel de muziek als het optreden van Patrick Watson kunnen het best worden omschreven als een beetje saai. Prima als achtergrondmuziek om even lekker rustig bij te zitten, maar meer ook niet.

Van saaiheid kun je de Eagles of Death Metal in ieder geval niet betichten. De band rockte het hoofdpodium en heeft in Jesse Hughes een charismatische frontman die een concert kan dragen (zelfs als ie een beetje stoned is). De band speelt redelijk traditionele hardrock, die niet erg vernieuwend is, maar wel erg lekker wegluistert. Het hoogtepunt van de dag stond vandaag in een heel klein tentje. Florence + The Machine hebben net een prachtig debuutalbum uitgebracht vol met theatrale muziek (denk Kate Bush), en ook live schuwt boegbeeld Florence Welch een beetje theater niet. Ze danst over het podium, zingt vol overgave en lijkt helemaal in haar muziek op te gaan, maar maakt vervolgens net zo gemakkelijk een gezellig praatje met het publiek. Ook "The Machine" verdient een pluim voor de uitstekende manier waarop ze Florence begeleiden. En zeg nou zelf, hoe vaak kom je een band tegen met een harpist in de gelederen?

Echt spannend werd het daarna niet meer. Ik heb nog even bij Bloc Party staan kijken, maar het geluid was daar slecht en de band overtuigde ook niet. Dus besloot ik naar Grace Jones te gaan. Niet echt mijn muziek, maar ik had gehoord dat haar show nogal spectaculair is, dus dat wilde ik dan wel eens met mijn eigen ogen zien. Het is er niet van gekomen. Mevrouw Jones trok zich namelijk niets aan van het tijdschema, en pas toen ik na een half uur wachten de tent weer uitgewandeld was kwam ze eindelijk het podium op. Ik heb nog net kunnen zien dat ze een gek hoedje op had. Afsluiter van de avond waren de Arctic Monkeys. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik geen groot Arctic Monkeys-fan ben, maar ik vind de singles best wel leuk. Pech voor mij, want de heren waren zo blij met hun nieuwe album dat ze hadden besloten vrijwel uitsluitend nieuwe nummers te spelen. Pas laat in het optreden kwamen er een paar singles voorbij, maar meer dan de helft van hun bekende nummers hebben ze gewoon helemaal niet gespeeld. Tel daarbij op dat de heren als een stel zoutzakken op het podium staan en je hebt met gemak het meest teleurstellende optreden van het festival te pakken.

Wat me brengt bij het eindoordeel over deze Lowlands. Zoals al eerder gezegd was het programma nogal teleurstellend. Ik heb het rustig aan gedaan, minder concerten gezien dan andere jaren, en dan nog heb ik bij heel wat optredens gestaan die ik met liefde had laten schieten als er een fatsoenlijk alternatief was geweest. Desalniettemin heb ik 10 optredens gezien die erg goed waren, nog een aantal die gewoon leuk waren, en ik heb een prima stukje cabaret meegepakt. Nog altijd best waar voor mijn geld. Het zit er dan ook dik in dat ik er volgend jaar gewoon weer bij ben.