Lowlands 2009 - Dag 1

Lowlands 2009 zit er weer op, en ondanks het wat zwakke programma heb ik me uitstekend vermaakt. Een verslagje:

Zoals jullie al hebben kunnen lezen ben ik vanwege het weeralarm dat werd afgegeven dit jaar pas op vrijdag naar Lowlands afgereisd. Dat was maar goed ook, want er zijn 's avonds op Lowlands maar liefst twéé buien gevallen! En het schijnt er nog gewaaid te hebben ook!! Hoe die vroege Lowlands-gangers het overleefd hebben, ik weet het niet.

Maar goed, op vrijdagochtend kwam ik alsnog (heel vroeg) het terrein opgewandeld en vond ik nog een mooi plekje voor mijn tent op camping 1. En toen was het tijd voor muziek! Ik ben de dag begonnen met de White Lies. Ze speelden hun intense, donkere muziek (75% Joy Division, 25% Killers) met overgave en zorgden daarmee meteen voor een hoogtepuntje. Daarna door naar het hippe electropop-duo La Roux, maar die bleken iets té hip, want er kon werkelijk niemand meer bij in de tent. Ik heb buiten een tijdje zitten luisteren, maar met al die mensen die tussen mij en de boxen stonden was het geluid niet al te best. Ik ben nog even doorgewandeld naar Paolo Nutini, maar dat bleek heel erg niet mijn muziek te zijn, dus uiteindelijk ben ik toen maar op zoek gegaan naar iets te eten.

Na een voedzame maaltijd stond new rave-band Klaxons op het programma, die met hun behoorlijk dansbare vorm van rock een mooi feestje wisten te bouwen. Nog een paar nummers Lily Allen meegepakt (niet echt mijn ding, maar ze was wel lekker enthousiast), en een paar van punkpopband Spinnerette (klinken goed op plaat, maar live was het niet best) en toen was het tijd voor het concert waar ik al weken naar uitkeek: Faith No More! Al bij het eerste nummer (een cover van Peaches & Herbs "Reunited") wist ik dat het goed zat. De band speelde vervolgens een prachtige dwarsdoorsnede uit hun oeuvre, en Mike Patton stuiterde over het podium terwijl hij de meest ongelofelijke krachttoeren met zijn stem uithaalde. Mijn hoogtepunt van het weekend!

De dag werd afgesloten door The Prodigy. Hun set was retevoorspelbaar en de basdreun hakte er op sommige momenten zo hard in dat de rest van de muziek erin verdronk, maar het enthousiasme van de heren maakte veel goed en de live-gitarist & -drummer voegden daadwerkelijk iets toe aan het geluid. Alles bij elkaar leverde het The Prodigy een ruime voldoende op. Een geslaagde afsluiting van een behoorlijk geslaagde eerste dag.