CIMAC (deel 2)

Gisteren een heel verhaal over alles om het CIMAC heen, nu iets meer over het congres zelf. De eerste dag begon met een aantal saaie toespraken, ik had al even spijt dat ik mijn bed uit was gekomen, maar de openingslezing was gelukkig wel de moeite waard. Deze ging over de klimaatveranderingen als gevolg van menselijk handelen en de spreker liet er geen misverstanden over bestaan dat de huidige maatregelen in de wereld de opwarming van de aarde hooguit wat zullen afremmen maar zeker niet zullen stoppen, en dat er nog heel wat radicalere maatregelen nodig zijn om dat te bereiken. Een dappere keuze van de organisatie en ik geloof dat de boodschap ook wel aankwam.

Sowieso was het milieu een populair onderwerp op het congres, en uit diverse lezingen bleek dat het eigenlijk niet zo heel erg moeilijk is om de uitstoot van NOx, SOx en fijnstof door scheepsmotoren met een factor 10 of meer te verminderen (CO2 ligt uiteraard wat moeilijker). Wat een beetje overheidsinmenging al niet kan bewerkstelligen! Allemaal best hoopgevend, al is het nog maar de vraag hoe ver de scheepsvaartindustrie werkelijk wil (of kan) gaan om het milieu te beschermen. Zo gelooft bijna niemand dat alternatieve brandstoffen zullen worden gebruikt in zeeschepen voor het einde van deze eeuw, en op de opmerking van iemand uit de zaal (tijdens een forumdiscussie over milieumaatregelen) of de beste maatregel niet zou zijn te proberen het vervoer van goederen te verminderen bleef het opvallend stil. Ach, er zit in ieder geval beweging in!

Het niveau van de lezingen liep verder heel ver uiteen. Er waren lezingen die niet veel meer waren dan reclamepraatjes, maar ik heb ook een presentatie gezien van iemand van een Duitse universiteit die, ondanks dappere pogingen ons uit te leggen hoe hij de vlambewegingen in de verbrandingskamer precies simuleerde, me na twee slides al kwijt was. Sommige sprekers probeerden dan weer het publiek dood te vervelen met hun monotone stemgeluid, maar die was ik steeds te slim af door gewoon lekker in slaap te vallen!

's Avonds moest er ook gewerkt worden, al viel het wel mee hoe zwaar dat was. Twee avonden ben ik meegeweest naar een etentje met klanten, waarbij gelukkig vooral over koetjes en kalfjes werd gepraat en maar heel weinig over werk. De andere twee dagen was er respectievelijk een sjieke feestavond (in een hal gevuld met grote toneelrequisiten, erg bijzonder) en een gala-avond in Paleis Schönbrunn. En bij een gala-avond in een paleis in Wenen horen natuurlijk dit soort dingen. Gelukkig duurde het niet al te lang!

Op vrijdag een bezoek gebracht aan het high-tech onderzoekscentrum van de Oostenrijkse motorenontwerper AVL, 's avonds nog een laatste keer uit eten gegaan (in een restaurant waar we gelukkig hadden gereserveerd, anders was het personeel waarschijnlijk al naar huis gegaan, want we waren de enige gasten!), en toen was het echt afgelopen. Ergens wel jammer, maar in ieder geval hoef ik nu voorlopig niet meer in zo'n vreselijk pak te lopen! Hoera!