Vuurdoop

Vandaag heb ik voor het eerst opdracht gegeven tot het doen van een aantal tests. Tenminste, dat heb ik geprobeerd. Maar niet alles liep zoals de bedoeling was...

Het zit zo; mijn collega's in Frankrijk hebben een aantal varianten gemaakt op een verbinding waarvan bekend is dat ie helpt een motor schoon te houden. Die hebben ze aan mij toegestuurd met het verzoek eens goed te kijken of de nieuwe exemplaren misschien op bepaalde gebieden beter presteren dan de moederverbinding. In mijn enthousiasme over deze opdracht besloot ik dan maar meteen iedere test die we in huis hebben op deze stofjes los te laten. Je weet immers nooit wat er uitkomt!

Zo gezegd, zo gedaan. Ik schreef een mooie memo met wat ik allemaal gedaan wilde hebben en liep vervolgens langs de technicus die al dat werk voor mij uit moest gaan voeren, om een en ander even door te spreken. Die vond mijn plan hartstikke leuk, maar had wel een kleine kanttekening. Had ik eigenlijk wel gekeken of we genoeg van die verbindingen hadden ontvangen om al die tests te kunnen doen? Want heel erg veel hadden ze ons niet toegestuurd. (Uiteraard bezien vanuit een industrie-oogpunt. De hoeveelheden waar ik op de UvA mee werkte lagen zo'n vier ordes van grootte lager en dat noemden we daar dan "niet zo heel erg veel". Maar dat terzijde.)

Natuurlijk had ik helemaal niet op hoeveelheden gelet, en uit een kleine berekening van zijn kant bleek al snel dat voor het plan dat ik had opgesteld ongeveer twee keer zoveel materiaal nodig was. Dus ben ik met het schaamrood op mijn kaken teruggekeerd naar mijn bureau en begonnen met bedenken welke tests ik eens zal schrappen. Dat valt helemaal niet mee, en het is ook nog niet helemaal af, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen. Als het moet zet ik er gewoon in dat we helemaal geen tests gaan uitvoeren, maar voor het einde van deze week zal mijn eerste werkopdracht klaar zijn!