Hurricane Festival (2er Teil)

De volgende dag toen ik wakker werd was het alweer droog. Even dacht ik dat ons geluk niet op kon, maar niet veel later begon het flink te regenen en te stormen. Ik heb nog een tijdje bij de buren onder de partytent gezeten, maar om ons heen vlogen de partytenten al snel in het rond over de camping en toen die van de buren aanstalten begon te maken om op te stijgen ben ik maar snel terug mijn tent in gedoken.

Al die omgewaaide partytenten vielen overigens nauwelijks op in de chaos op de camping. Nu denken mensen die wel eens naar Pinkpop of Lowlands zijn geweest misschien "ja, dat ken ik". Geloof me, de chaos hier was van een geheel andere orde! Overal lage enorme stapels lege bierblikken, en bij iedere tweede tent werd er gebarbecued en lag er naast de stapel blikken dus nog een stapen met lege Bratwurst-verpakkingen. (Soms lagen ze ook wel eens op één stapel). Naarmate het festival vorderde kwamen daar nog stapels kapotte stoelen en aan stukken gescheurde tenten bij. Er werden voor de vorm bij de ingang nog vuilniszakken uitgedeeld, maar de enige reden dat die af en toe nog gebruikt werden was omdat je voor de eerste zak die je terugbracht 5 Euro kreeg.

Een ander interessant verschijnsel op de camping was het spel Flunkyball. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat werd dit overal op de paden van de camping gespeeld. Het principe is behoorlijk simpel: er staan twee teams van evenveel spelers tegenover elkaar. Elke speler heeft een halve liter-blik bier voor zich staan. Halverwege tussen de twee teams staat een voorwerp dat omver gegooid kan worden (meestal een plastic fles), en er is ook nog iets nodig om mee te gooien (soms een bal, maar een tak of een tweede plastic fles kan ook). Speler 1 van team 1 probeert de fles in het midden om te gooien. Lukt dat, dan mogen alle spelers van team 1 beginnen met het opdrinken van hun blik bier. Een speler van team 2 moet ondertussen zo snel mogelijk de fles weer rechtop zetten, de bal pakken en terug rennen naar zijn plek. Dan roept hij "stop" en moet team 1 de blikken weer neerzetten. Gaat de fles niet om, dan wordt er uiteraard helemaal niks gedronken. Vervolgens mag speler 1 van team 2 gooien. Het team waar als eerste alle spelers hun blik leeg hebben (te demonstreren door het blik omgekeerd boven je hoofd te houden) heeft gewonnen. Het zal mij benieuwen of dit spel deze zomer ook zijn weg naar de Nederlandse festivals vindt!

Maar zelfs in Duitsland wordt er geen Flunkyball gespeeld als de regen met bakken uit de hemel valt. Iedereen met een beetje verstand stond, zat of lag te schuilen, en aangezien er verder niet zo heel erg veel te beleven viel in mijn tentje ben ik nog maar een paar uur gaan slapen. Halverwege de middag was het ergste noodweer voorbij en besloten we ons in onze regenpakken richting het festivalterrein te wagen. Inmiddels hadden we wel Blood Red Shoes, Miles Kane, Selig & William Fitzsimmons gemist, stuk voor stuk optredens die ik graag had willen zien, maar ook weer niet zo graag dat ik daarvoor in de stromende regen ging staan. (Ik vraag me af hoeveel mensen dat wél gedaan hebben.)

De eerste groep die we wel zagen op zondag was Band Of Horses, die een erg mooi optreden gaven. Ze hadden duidelijk rekening gehouden met de setting (groot buitenpodium) en speelden vooral hun nummers met wat meer tempo erin, met een enkel rustig liedje tussendoor voor de afwisseling. De volgende stop was Flogging Molly die met hun Ierse folkpunk het in regenpakken gehulde publiek flink aan het dansen kregen. Vervolgens gingen we kijken bij The Wombats, maar die moeten het toch wel heel erg hebben van die ene briljante single ("Let's Dance To Joy Division"), voor de rest zijn ze vrij saai en lijken alle nummers eigenlijk best wel op elkaar.

Inmiddels viel het met de regen heel erg mee, af en toe viel er nog een miezerbuitje maar even vaak was het droog. (Mijn complimenten trouwens voor de Duitse grond, die uitstekend water opneemt! Ondanks de halve zondvloed die het terrein te verduren had gekregen kwam je nauwelijks modder tegen.) Desondanks bleef het op het festivalterrein best wel rustig. Het weer zal daar ongetwijfeld mee te maken hebben gehad, maar ook op de twee eerdere dagen hadden we nooit het idee dat we op een festival met 70.000 bezoekers rondliepen. Blijkbaar gaan veel Duitsers toch vooral naar een festival om bier te drinken en worsten te braden op de camping. (Onze Duitse buren zagen gemiddeld 1 à 2 optredens per dag, een enkeling kwam zelfs de hele dag niet van de camping af.) Het kostte doorgaans dan ook weinig moeite om een mooi plekje bij een optreden te bemachtigen, en lang wachten om iets te eten of drinken te bestellen hoefde ook maar zelden.

Wat betreft het drinken is een waarschuwing trouwens nog wel op zijn plaats: als je dronken en niet al te slimme Duitse buurman je een tip geeft, ga daar dan niet blind op af! (Hmmm, nu ik opschrijf voel ik me nog dommer dan ik al deed...) Een van onze buren wist ons namelijk te vertellen dat je op het festivalterrein ook kon betalen met een chipkaart die je kon kopen bij de infotent. Volgens hem was dat erg gemakkelijk, kon je er overal mee betalen en kreeg je nog korting ook! Dat bleek niet helemaal waar. Je kon er alleen drank mee kopen en dan ook nog alleen bij bepaalde tentjes, en betalen duurde ongeveer twee keer zo lang als met gewoon geld omdat het barpersoneel niks begreep van het systeem. Maar eerlijk is eerlijk, hij had gelijk over die korting. Ik heb het geld op mijn kaart er doorheen weten te jagen, maar twee medefestivalgangers die aangestoken door mijn enthousiasme ook zo'n kaart hadden gekocht hebben er nog altijd een flink bedrag op staan, mede doordat het systeem op zondag overal was uitgevallen. (Enige lichtpuntje; je schijnt de kaart in Duitsland ook als chipknip te kunnen gebruiken, dus helemaal verloren is het geld niet.)

Na The Wombats zijn we direct in de rij gaan staan bij de tent om zeker te weten dat we binnen zouden komen bij Eels. Het was het wachten waard, want de band gaf in rockformatie, aangevuld met twee blazers, en gewapend met een verrassende setlist een uitstekend optreden. En toen was het alweer tijd voor de onbetwiste headliner van het festival: Foo Fighters. De band had er overduidelijk heel veel zin in en speelde in twee uur tijd met veel energie een mooie dwarsdoorsnede van het inmiddels indrukwekkende oeuvre. Het enige minpuntje was dat het geluid nogal verwaaide door de storm die nog altijd voortwoedde. (Achteraf gezien hadden we waarschijnlijk beter "benedenwinds" van het podium kunnen gaan staan.) Een waardige afsluiter!

Toen we terug op de camping kwamen was deze inmiddels meer dan half leeg. Onze Duitse buren hadden ons nog gewaarschuwd dat het de laatste nacht op de camping "chaos" zou worden, maar dat viel gelukkig erg mee. (Dat wil zeggen; de chaos werd niet erger dan ie al was.) Ik schrok nog even toen 's nachts een paar luidruchtige festivalgangers aan de kapotte partytent begonnen te trekken die naast mijn tent lag, maar die bleken verderop een "kunstwerk" van afval aan het bouwen te zijn. (Logisch.) Verder heb ik prinsheerlijk liggen slapen. Ook de terugreis verliep zonder problemen en maandag aan het eind van de middag was ik weer thuis.

Tijd om de balans op te maken van een weekendje Hurricane. Die is overwegend positief. De line-up was prima, het geluid ook, en het festivalterrein steekt goed in elkaar (je bent zo van het ene podium bij het andere, maar er is weinig geluidsoverlast van de andere podia). Nadelen zijn er natuurlijk ook. Er spelen leuke bands op het tentpodium, maar je moet ruim van tevoren in de rij gaan staan om binnen te komen. De camping is nogal krap bemeten, dus wil je met meer dan 2 tenten bij elkaar staan moet je écht al op donderdag die kant op gaan. O ja, en iedereen spreekt Duits! Volgend jaar weer? Wie weet. Eerst maar eens afwachten wie er komen. Dit jaar was Hurricane een week van tevoren nog niet uitverkocht, dus blind kaartjes kopen hoeft gelukkig niet!