Hurricane Festival (1er Teil)

Het eerste festival van het seizoen zit er weer op! Als ouwe man kan ik niet meer zo goed tegen verandering, en ik ga dan ook het liefst elk jaar naar dezelfde festivals (bij voorkeur ook steeds met dezelfde artiesten!), maar toch had ik me dit jaar over laten halen om een geheel nieuw festival aan mijn erelijst toe te voegen, namelijk het Hurricane festival in Duitsland. Dit festival wordt gehouden in Scheeßel (bij Hamburg), trekt zo'n 70.000 bezoekers en duurt drie dagen. Een beetje als Pinkpop dus.

Met de enorme opstopping bij Rock Werchter in ons achterhoofd vertrokken we op vrijdagochtend al om 7:15 uur richting Scheeßel, maar we kwamen eigenlijk geen noemenswaardige files tegen en aan het begin van de middag parkeerden wel dan ook onze auto op de parkeerplaats naast de festivalcamping. Toen bleek ook waarom er geen opstoppingen waren; alle Duitsers waren al op donderdag richting festival vertrokken. Gevolg; alle 15 campings (eigenlijk één grote camping, het was totaal onduidelijk waar de ene camping ophield en de ander begon) stonden al vol, hooguit paste er her en der met moeite nog één tentje tussen. Uiteindelijk vonden we een plek waar we twee tenten naast elkaar kwijt konden, en de derde een klein stukje verderop, en daar hebben we ze dan ook maar meteen opgezet. Toen de Duitsers tussen wiens tenten we de onze hadden neergezet terugkwamen waren ze in eerste instantie geschokt dat we zomaar hun “Lebensraum” hadden ingepikt, maar na moeizame onderhandelingen werd de vrede getekend en werd het toch nog gezellig. We mochten zelfs nog onder hun partytent zitten en hebben meegedronken van hun goedkope alcohol met cola, en als tegenprestatie hielpen wij hen hun Engels te oefenen. (Ongelofelijk trouwens hoe slecht het Engels van de gemiddelde Duitse jongere is! Met mijn Duits is het overigens niet veel beter gesteld...)

Na meer alcohol te hebben gedronken dan ik ooit eerder had gedaan op een festival vóórdat ik überhaupt een band had zien optreden (dat krijg je als je al zo vroeg aanwezig bent en niet onbeleefd wil zijn als je Duitse buren je een drankje aanbieden) was het eindelijk tijd voor muziek. Eerste hoogtepunt van de dag was Elbow, die zich met hun sfeervolle muziek uitstekend staande wisten te houden op het hoofdpodium. Daarna volgde triphopband Portishead, die zich wat minder thuis leken te voelen op zo'n groot podium, maar desalniettemin een geweldig optreden weggaven. En daarmee was de koek nog niet op, want wat volgde was Arcade Fire. Nu ben ik geen enorm fan van deze band, maar hun optreden was ronduit fan-tas-tisch! Gaat dat zien, gaat dat zien! Met Arcade Fire was het programma nog niet afgelopen, maar de combinatie van om 6 uur opstaan en Duitse alcohol begon er inmiddels behoorlijk in te hakken, dus we hebben Chemical Brothers / Sum 41 gelaten voor wat ze waren en zijn lekker gaan maffen. Liggend in mijn tentje hoorde ik de eerste serieuze regenbui van de dag over komen. Met het weer zat het tot dan toe behoorlijk mee!

En ons geluk duurde voort, want toen we op zaterdag opstonden was het alweer helemaal droog. (Zelfs de grond die blijkbaar erg goed water opneemt.) Het heeft de hele dag ook niet echt geregend, en aan het eind van de dag was mijn gezicht zelfs een beetje verbrand van de zon! We hebben ontbeten, het aanbod een glas Jägermeister met de Duitse buren te drinken beleefd afgeslagen, en zijn weer richting festivalterrein gegaan. Daar begonnen we met het frisse Engelse bandje Pete & The Pirates, en werden echt goed wakker bij de energieke “schreeuwrockband” Pulled Apart By Horses. (Bonuspunten voor de fantastische bandnaam trouwens!) Ik heb genoten van de sferische rock van de dames van Warpaint (denk The XX met meer gitaren), nog even staan kijken bij de leuke Britpopband Brother in de tent, in het gras gezeten bij British Sea Power, geprobeerd de tent binnen te komen bij The Vaccines maar jammerlijk gefaald, en toen bij Monster Magnet gaan kijken die ik een paar maanden terug een zeer teleurstellend optreden had zien geven, maar die deze keer gelukkig een stuk beter in vorm waren.

Ik heb het nu trouwens al een paar keer over “de tent” gehad, misschien leuk als ik daar iets meer over vertel. Hurricane heeft vier podia; twee buitenpodia en twee podia in een tent. Op een van de tentpodia traden uitsluitend dance- en circusacts op (I kid you not!), die hebben we gelaten voor wat ie was. In de andere tent traden allerlei leuke bandjes op, waarvan we er een aantal graag wilden zien. Helaas bleek het niet zo makkelijk om die tent in te komen. Voor de ingang van de tent stonden hekken met daarin twee openingen die werden bewaakt door beveiligingsmensen. Tussen de optredens in werd eerst de tent zoveel mogelijk leeg gemaakt. Vervolgens mochten er door één opening in het hek een aantal mensen naar binnen. Dan blokkeerden de beveiligers de doorgang weer, ging een van hen binnen kijken of er nog ruimte was, en mochten er door de andere opening wat mensen naar binnen. Und so weiter und so fort. De eerste keer dat ik in de rij stond heeft het me ongeveer een half uur gekost om binnen te komen, om daar vervolgens tot mijn verbazing te ontdekken dat de tent nog steeds maar half vol was! Ik zie nog ruimte voor verbetering.

Goed, verder met het programma. Friendly Fires maakten indruk met hun dancerock (vooral het gebruik van twee drummers om dat drukke dancegeluid neer te zetten werkte goed), skapunkers Sublime with Rome waren leuk om de nostalgie, Gogol Bordello maakten er een geweldig zigeunerpunkfeestje van, en de mij niet zeer bekende Ierse rockers Two Doors Cinema Club zetten een opvallend goed optreden neer. Daarna naar headliners Incubus die op mij niet zo heel veel indruk maakten. De rocknummers uit hun begintijd zijn goed te pruimen, maar het lijkt wel alsof ze tegenwoordig alleen nog maar ballads schrijven. Ik eindigde de dag bij indie/americana-band Bright Eyes, waar ik veel van verwacht had maar die helaas een beetje tegenvielen. Op de goede momenten was het ook echt héél mooi, maar net zo vaak was het ook heel chaotisch, en daarbij bleek voorman Conor Oberst nogal een mafkees te zijn die niet bijzonder sympathiek overkomt. Na nog een drankje en een gesprek in Steinkölnenglisch met onze Deutsche Freunde zijn we lekker gaan slapen.