Bevrijdingspop

Het was alweer jaren geleden dat ik voor het laatst op een bevrijdingsfestival was geweest (ik moest steeds werken op bevrijdingsdag, zo flauw!), maar dit jaar was ik toch vrij, dus besloot ik weer eens een bezoek te brengen aan Bevrijdingspop in good ol' Haarlem. Ik was blijkbaar niet helemaal de enige die op dat idee was gekomen, want toen ik rond 14:30 uur aankwam stond de festivalweide al behoorlijk vol. (Volgens de website zijn er in totaal zo'n 150.000 bezoekers geweest!) Gezellig natuurlijk, maar het had ook zo zijn nadelen. Zo kon het even duren voordat je een drankje te pakken had, en voor de dames onder de bezoekers was naar de wc gaan ook geen pretje. Maar vervelender was dat vlak nadat ik was gearriveerd het mobiele netwerk ter plaatse onder de vele telefoontjes & sms'jes bezweek.

In deze tijd van moderne communicatie maak je natuurlijk van tevoren geen heldere afspraken meer over waar je elkaar treft, je gaat gewoon richting het evenement, pakt je telefoon en sms't "waar ben jij?" naar al je vrienden. Helaas betekent dat dus dat als deze wonderen van de techniek uitvallen je vrienden terugvinden ineens behoorlijk lastig wordt. De mensen waarmee ik had afgesproken vond ik dan ook pas rond 20:00 uur terug, en toen ook alleen nog maar omdat de lokale zendmast even een helder moment had en een berichtje dat een van mijn vrienden 2 uur eerder naar me had gestuurd alsnog bezorgde!

Gelukkig betekende dat niet dat ik de rest van de dag alleen heb moeten doorbrengen, want tijdens mijn zoektocht ben ik op allerlei vrienden gestuit die ik weliswaar niet zocht, maar wel leuk vond om te vinden. Wat dat betreft heb elk nadeel natuurlijk zijn voordeel, want als mijn telefoon wel ontvangst had gehad waren die toevallige ontmoetingen er waarschijnlijk nooit van gekomen!

En de muziek dan? Daar was niks mis mee. Drive Like Maria was erg goed, Baskerville was een leuke verrassing, Tom Holkenborg (Junkie XL) toverde een lekkere set uit zijn computer (door op de play-knop te drukken, het grootste deel van zijn optreden bestond uit enthousiast springen op het podium), Alain Clark blijkt best een half optreden vol te houden te zijn, maar het hoogtepunt van de dag was toch de eerste 15 minuten van het optreden van de Gotcha! Allstars! (Daarna moest ik helaas weg, anders was ik nooit meer terug in Rotterdam gekomen.)

Maar uiteindelijk is de muziek maar bijzaak op Bevrijdingspop, het gaat toch vooral om de gezelligheid* en gezellig was het zeker! Misschien dat ik volgend jaar op 5 mei toch maar vrij moet nemen.

* En het vieren van de vrijheid natuurlijk.