Leren Jubileum

Dit weekend was ik drie jaar in dienst. Geen jubileum dat normaalgesproken uitgebreid gevierd wordt, maar ik wilde deze mijlpaal toch niet helemaal ongemerkt voorbij laten gaan. Allereerst is het natuurlijk mooi meegenomen dat na drie jaar nog steeds niemand heeft gemerkt dat ik geen flauw idee heb waar ik mee bezig ben! ;-) Maar wat toch vooral fijn is is dat ik het na drie jaar nog steeds uitstekend naar mijn zin heb bij dit bedrijf!

Hoe anders was dat bij mijn vorige functie. Na drie jaar promoveren had ik er stevig de pest in en zat ik me ernstig af te vragen of ik niet gewoon zou stoppen. Uiteindelijk ben ik blij dat ik mijn promotie heb afgemaakt, maar ik heb er beslist geen spijt van dat ik daarna de academische wereld achter me heb gelaten. (Al mis ik de vrijdagmiddagborrels wel. Op vrijdagmiddag de deur van je kantoor achter je dichtdoen, tien stappen lopen en dan een wijntje bestellen blijft toch een briljant concept!)

Nee, ik vermaak me prima in mijn huidige baan. Het onderzoek is uiteraard niet zo diepgravend als op de universiteit, maar het biedt voldoende uitdaging om een mens geïnteresseerd te houden. Daarnaast biedt dit werk me nog een heel aantal nieuwe uitdagingen. Zo krijg ik als "kwaliteitsbewaker" van de producten van mijn afdeling te maken met tal van mensen uit het hele bedrijf van over de hele wereld, en ik moet zeggen dat die interne bedrijsdynamiek fascinerend is. Verder ben ik sinds kort verantwoordelijk voor de technische ondersteuning voor een van onze grootste klanten, en ik vlieg dan ook morgen weer de Noordzee over voor een overleg met deze niet nader te noemen olieboer. En ondertussen werk ik ook nog aan de ontwikkeling van een nieuw product!

Alles bij elkaar heb ik over afwisseling & uitdagingen dus niets te klagen. Maar wat ik - behalve dat ik het werk leuk vind - vooral ook belangrijk vind is het gevoel dat wat ik hier doe gewaardeerd wordt, dat er daadwerkelijk iemand zit te wachten op mijn mening en de resultaten die ik genereer. Tijdens mijn promotie waren weliswaar mijn directe begeleider en mijn collega's geïnteresseerd in mijn werk, mijn professor en de professoren waar we mee samenwerkten leken er allemaal weinig om te geven, en dat motiveert een mens nu eenmaal niet erg. Nu heb ik het gevoel dat ik echt iets bijdraag aan het geheel, en dat voelt wel zo lekker!

RoN blijft dus nog wel even aan het werk hier. Op naar het bloemen jubileum! En dan het blikken. En het gipsen. En het aardenwerken. En het stalen jubileum. En...