3. Claw Boys Claw - Pajama Day

Bandreünies zijn aan de orde van de dag. De meeste bands die weer bij elkaar zijn gekomen gaan alleen maar op tour, maar soms waagt men zich ook aan het opnemen van een nieuw album. Het merendeel van die platen kan regelrecht de kliko in, maar een enkele keer lukt het een groep om dat heilige vuur weer te ontsteken.

Hiermee begon ik vorig jaar de beschrijving van Dinosaur Jr.'s "Beyond", het beste reünie-album van 2007. Maar de tekst past even goed bij "Pajama Day", het eerste album van Claw Boys Claw in 11 jaar tijd.

Debuterend in 1984 ontwikkelde het geluid van Claw Boys Claw zich van rammelende garagepunk tot een stijl die door de band zelf als "moerasrock" wordt omschreven. Door de jaren heen werd het geluid van de band subtieler, maar het bleef altijd stevig. Nu sommige leden de 60 naderen heeft Claw Boys Claw op de nieuwe plaat gekozen voor een meer ingetogen aanpak.

De rustige nummers aan het begin van het album staan bol van de onderhuidse spanning, terwijl zanger Peter te Bos je hypnotiseert met zijn warme, donkere stemgeluid. Vanaf zo'n beetje halverwege de cd laat de band zich af en toe ook van zijn ruigere kant horen, en tot het einde van het album wisselen ingetogen en steviger materiaal elkaar verder af.

"Pajama Day" laat een band horen die niet krampachtig vasthoudt aan het verleden, maar die zich na 25 jaar nog altijd blijft ontwikkelen. Het album is mooi, spannend en perfect in balans. Waardig oud worden is een kunst, en Claw Boys Claw verstaat 'm.

I Am Sea