Het laatste zomerkamp
Afgelopen week ben ik met mijn groep wilde vaart (16- en 17-jarige scouts) op zomerkamp geweest. Dit jaar bracht het zomerkamp ons op de Vinkeveense Plassen, de Loosdrechtse Plassen en het Gooimeer, waarna we via De Nieuwe Meer weer terug naar Haarlem zijn gevaren. Het weer zat mee, de groep was gezellig en ik ben op het water weer even helemaal bijgekomen. Alles bij elkaar was het een erg geslaagd zomerkamp! En ook meteen mijn laatste...Ruim een jaar geleden kwam ik tot de conclusie dat het tijd werd om te stoppen als jeugdleider bij "mijn cluppie" Scouting Kon-Tiki. Ik heb toen besloten om nog één seizoen door te gaan en er na het zomerkamp 2009 een punt achter te zetten. Nu is het dan bijna zo ver. Ik kom na de zomerstop nog een paar zaterdagen langs tot het "overvliegen" (dan schuiven de oudste kinderen van iedere speltak door naar de volgende leeftijdscategorie), en dan zit mijn carrière als "hopman" er echt op.
Ik kan niet ontkennen dat na zo'n leuk kamp de twijfels toch weer toeslaan. "Zal ik wel echt stoppen?" "Is het daar eigenlijk niet veel te leuk voor?" Tegelijkertijd realiseer ik me dat het niet de kinderen zijn die hebben geleid tot mijn besluit om te stoppen. Na al die jaren vind ik het nog steeds hartstikke leuk om een groep jongeren een leuke middag te bezorgen, om met (of om) ze te lachen en om te horen wat hen zoal bezighoudt. Het zijn de dingen eromheen die ik zat ben. Zaken die al 13 jaar lang niet goed zijn geregeld, conflicten die me een sterk déjà vu-gevoel opleveren, beloftes van verbetering die steeds weer niet worden nagekomen, ik heb er lang mijn schouders over kunnen ophalen maar ik begin me er steeds meer aan te ergeren. En dat zijn nou juist zaken waar je tijdens zo'n zomerkamp ook even niks mee te maken hebt.En dus moet ik uiteindelijk toch tot de conclusie komen dat het beter is dat ik stop. De leuke dingen wegen niet meer tegen de minder leuke op. Wat niet wegneemt dat ik nu al weet dat ik "mijn kinderen" ga missen. Het is namelijk gewoon een verschikkelijk leuke groep! Zou dit nu zijn hoe ouders zich voelen als ze hun kinderen moeten laten gaan?
2 opmerkingen:
He Ron, geen idee hoe het is om je kinderen als ouder achter te laten. Ik weet wel hoe het is om je te realiseren dat je 'jouw kinderen' doorgeeft aan iemand waarvan je niet zeker weet of hij/zij het net zo (goed) zou doen als jezelf. Leuk is anders. Misschien moet je als afleiding naar Australie komen? Hou je taai en liefs.
Ik denk dat het anders voelt als je kinderen de deur uit gaan. Die zie je daarna gewoon nog en de band blijft. Er zijn geen conflicten aan vooraf gegaan, het was gewoon tijd om op hunzelf te gaan wonen. Hier houdt je toch zonder dat je het wilt een beetje rotgevoel aan over. Ook een prettig gevoel van zoveel jaren leuke zaterdagmiddagen, leuke kampen, leuke hikes, leuke kerstdiners (vooral de volgende ochtend :-))enz,enz. Maar....na 13 jaar is een mens ook weleens aan wat anders toe, b.v. een vakantie naar Australië!
Een reactie posten