Trailwalker

Dit weekend vond op de Veluwe voor het eerst in Nederland de Oxfam Novib Trailwalker plaats. Een wandeltocht van 100 km voor het goede doel. En ik was erbij!

Wie nu met de mond open van verbazing achter de computer zit kan ik geruststellen: ik heb niet 100 km gelopen! Sterker nog, ik vermoed dat het aantal kilometers dat ik heb gelopen op de vingers van één hand is na te tellen. Maar vier collega's van mij hebben wél deze hele afstand afgelegd. Een razendknappe prestatie waar ik niets dan respect voor kan hebben! Maar goed, blijft natuurlijk de vraag wat ik daar dan deed. Om daar antwoord op te geven moeten we even teruggaan in de tijd.

Een paar maanden geleden had een van mijn collega's het wilde plan opgevat om deel te nemen aan de Trailwalker. Hij wist drie andere collega's over te halen om mee te doen, en daarmee was het team compleet. (De foto hierboven is overigens niet van hen, die heb ik gewoon van het internet geplukt.) Ter voorbereiding werden diverse wandeltochten gelopen, in lengte variërend van 20 tot 35 km. Ook werd er begonnen met het zoeken van sponsors, en al gauw kwam het benodigde bedrag van 3000 Euro in zicht. Niets leek deelname van het team nog in de weg te staan. En toch dreigde het alsnog mis te lopen...

De organisatie van de Oxfam Novib Trailwalker stelde een aantal voorwaarden voor deelname: een team moest bestaan uit 4 personen, moest tenminste 3000 Euro aan sponsorgeld binnenhalen voor het goede doel (zorgen dat kinderen in de Derde Wereld naar school kunnen), en moest een ondersteuningsploeg hebben van 2 personen. Dat laatste bleek nog niet zo'n gemakkelijke opgave. Het team kon sowieso geen mensen vinden die de hele tocht lang ondersteuning wilden geven. Een aantal mensen wilden wel een deel van de tocht voor hun rekening nemen, maar er bleef uiteindelijk toch nog een gat over in de nacht van zaterdag op zondag.

Ik wist van al deze problemen helemaal niets af totdat mijn collega anderhalve week geleden eens voorzichtig informeerde of ik al plannen had voor dit weekend. Nu moet ik eerlijk zeggen dat een nacht lang van parkeerplaats naar parkeerplaats rijden me nou niet direct de leukste besteding van mijn weekend leek, maar tegelijkertijd zat het me ook niet lekker dat zo'n dapper initiatief misschien zou stuklopen op het feit dat niemand 's nachts een paar kopjes koffie wilde komen inschenken. Dus heb ik me aangeboden als ondersteuning voor de nacht. Uiteindelijk werd er nog iemand anders bereid gevonden zijn nacht op te offeren, en zo had het team ook 's nachts de verplichte 2 man ondersteuning.

Vannacht was het dus zover, en ik zag het team voor het eerst rond 3:30 uur 's nachts op het 70 km-punt (de pauze op het 60 km-punt ongeveer 2 uur eerder had de ondersteuningsploeg voor ons nog op zich genomen). De teamleden waren moe, hun voeten deden pijn, maar ze waren nog altijd vrolijk, spraakzaam en vol goede moed. Mijn gelegenheidspartner en ik zorgden voor eten, drinken, stoeltjes om op te zitten en natuurlijk de peptalk, hoewel dat laatste eigenlijk niet eens echt nodig was. Ook na 80 & 90 km waren de wandelaars nog altijd enthousiast, en gaandeweg ga je steeds meer met het team meeleven. Ik heb dan ook flink staan juichen toen ze vanochtend rond 11 uur nog net binnen de 24 uur over de finish kwamen!

Eing nadeel van de nachtondersteuningsploeg zijn is dat je niet echt veel tijd kan besteden aan de zaken waar je je normaal 's nachts mee bezighoudt. (Daarmee bedoel ik dus slapen!) Ik heb tijdens het wachten nog twee keer een uurtje slaap meegepakt, en dat was het dan. Ik denk dat het dan ook tijd is voor een kleine siësta!