Over het hoofd gezien

Mensen zien mij nog wel eens over het hoofd. Hoe dat komt weet ik ook niet precies. Het zal 'm wel in mijn kleine postuur en onopvallende uiterlijk zitten. Vandaag kwam ik erachter dat ik niet alleen zelf onopvallend ben, mijn auto is dat blijkbaar ook!

Zoals iedere werkdag stapte ik vanmiddag mijn auto in, startte de motor, en reed de poort uit, op weg naar huis. De oprit naar de snelweg die ik altijd neem komt niet uit op een invoegstrook, maar gaat direct over in de rechterbaan. Ik kwam vandaag uit naast een vrachtwagen (die we voor het gemak even "vrachtwagen 1" zullen noemen) met daarvoor nog een tweede exemplaar ("vrachtwagen 2"). Er was niet genoeg ruimte tussen de twee vrachtwagens voor mij om een baan naar links op te schuiven, dus ik bleef een beetje hangen achter vrachtwagen 2, omdat ik bang was dat als ik hem aan de rechterkant zou inhalen hij me misschien over het hoofd zou zien en een baan naar rechts zou opschuiven, met alle nare gevolgen van dien. Dat bleek de verkeerde beslissing.

Op een gegeven moment zie ik in mijn buitenspiegel namelijk vrachtwagen 1 naar rechts komen. Ik dacht nog bij mezelf "die zet hem er ook dicht achter". Hoe dicht precies merkte ik enkele momenten later, toen de achterkant van mijn auto een flinke opdonder kreeg. Er volgde een gevecht tussen de auto die vastbesloten was een hele nieuwe richting op te gaan en ik die worstelde om mijn op hol geslagen kar op de baan te houden. Tot mijn grote vreugde ende blijdschap kan ik melden dat ik die strijd gewonnen heb!

Ik zette de auto stil op de vluchtstrook en stapte uit om de schade op te nemen. De auto had een behoorlijke dreun gekregen en ik rekende er dan ook al op dat de achterkant volledig in puin zou liggen. Dat bleek behoorlijk mee te vallen. Het eerste wat opviel was de staat van de achterband, die mij middels een klagerig toetergeluid dat nog het meest deed denken aan een leeglopende ballon liet weten dat ik op hem niet meer hoefde te rekenen. Daarnaast zit er klein deukje in de achterdeur en zitten er her en der wat nieuwe verfsporen op de auto die een beetje vloeken met de oorspronkelijk kleur. Verder niets! Ik moet niet te vroeg juichen natuurlijk, want misschien blijkt bij controle door de garage wel dat de hele wielophanging krom is of iets dergelijks, maar voorlopig lijkt de schade beperkt te zijn gebleven.

Het duurde niet lang voordat een wagen van Rijkswaterstaat ter plaatse was, en die hebben vervolgens geregeld dat mijn auto werd weggesleept naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats. Daar stond ik dan, met mijn auto met één lekke band, op een Carpoolplaats in Vlaardingen. Op dat soort momenten doe je de mooiste ontdekkingen. Zo blijkt er in een van de geheime compartimenten van mijn achterbak een krik te zitten! En blijkt het verwisselen van een wiel eigenlijk helemaal niet zo moeilijk te zijn!

Uiteindelijk ben ik dus gewoon weer met mijn eigen auto thuisgekomen. Een bijzondere ervaring rijker, en met het besef dat het een stuk slechter af had kunnen lopen. Ik moest maar eens een mooi bosje bloemen kopen voor mijn beschermengeltje!