In memoriam

Afgelopen zaterdag is mijn oma overleden. Ze is 80 jaar geworden.

Het was al enige tijd bekend dat ze het niet meer heel lang zou maken. In februari had ze - zoals ieder jaar - de familie uitgenodigd om uit eten te gaan ter ere van haar verjaardag. In de maanden voorafgaand aan het etentje was ze flink afgevallen en ook op de avond zelf had ze weinig trek. Voor mijn oma was dat nogal ongebruikelijk, een eigenschap die een groot deel van de familie van haar heeft geërfd!

Ik hoop ook wel eens dat ik zomaar ineens kilo's afval, maar als het echt gebeurt betekent het meestal weinig goeds. Ook in dit geval was het geen goed teken. Bij onderzoek bleek het gebrek aan eetlust bij mijn oma veroorzaakt te worden door gezwellen in haar lever, die daardoor zodanig was opgezwollen dat hij tegen de andere ingewanden aandrukte, waardoor de maag in de verdrukking kwam. Ook in andere organen werden tumoren gevonden. Genezing zat er niet meer in.

Ze nam het zelf opvallend goed op. Natuurlijk, zei ze, ze hoefde niet zo nodig dood, maar als het dan toch ging gebeuren, dan had ze in ieder geval een mooi leven om op terug te kijken. Ze weigerde dan ook om de sfeer te laten verpesten door haar toestand. Tot op de laatste dag is ze positief gebleven en grapjes blijven maken. Misschien dat je anders tegen dit soort zaken aankijkt als je 80 bent, maar ik heb grote bewondering voor hoe ze hiermee is omgesprongen!

Hoe sterk ze geestelijk echter ook was, lichamelijk ging het snel achteruit. Op een gegeven moment kon ze alleen nog maar op bed liggen en toen mocht het van haar wel afgelopen zijn. Afgelopen vrijdag kreeg ze een morfinepomp en daarmee werd ze in slaap gebracht. Een dag later was het afgelopen. Gisteren is ze gecremeerd. Gelovig was mijn oma niet, maar stiekem hoopte ze dat ze na haar dood zou worden herenigd met haar "lieve Dirkie". Ik hoop het ook voor haar.

Ik heb in de afgelopen week al meerdere keren afscheid van haar genomen, en nu doe ik het dus nog één laatste keer. En beter dan hoe het op het boeket van de kleinkinderen stond kan ik het eigenlijk niet zeggen: Dag lieve oma.