Een ezel stoot zich...

Afgelopen woensdag en donderdag was ik weer voor mijn werk naar Frankrijk. In het verleden heb ik nog wel eens het vliegtuig die kant op genomen, maar de desbetreffende lijn is inmiddels opgeheven. Niet verwonderlijk, aangezien ik meestal de enige passagier op de vlucht was en ze het vliegtuig op dagen dat ik niet hoefde te vliegen waarschijnlijk aan de grond hielden, maar toch jammer.

Deze keer reisde ik dan ook met de trein. Eerst met de Thalys naar Parijs, en vervolgens met een Franse intercity verder naar Le Havre. (De terugweg was iets ingewikkelder; eerst Le Havre - Parijs, dan Parijs - Antwerpen en uiteindelijk Antwerpen - Amsterdam.) Ik was voor de zekerheid vroeg vertrokken en was dan ook 25 minuten van tevoren op Amsterdam CS ... om er daar achter te komen dat mijn treinkaartjes nog thuis lagen! Ik moet eerlijk zeggen; nooit gedacht dat ik nog eens zó blij zou zijn met een taxichauffeur die op volstrekt onverantwoorde wijze door de Amsterdamse binnenstad scheurt! 20 minuten later en 30 Euro armer stond ik dan ook mét kaartjes in de Thalys.

Alles bij elkaar behoorlijk stom van me, maar zo'n fout maak je in ieder geval voorlopig niet meer, zou je zeggen. Maar mensen die dát zeggen hebben mij nog nooit ontmoet! Nauwelijks vier uur later presteer ik het namelijk om mijn kaartjes in de Thalys te laten liggen. Ik was al bijna bij de Parijse metro toen het begon te knagen, en toen ik eenmaal terug was bij de Thalys waren mijn kaartjes al verdwenen. Na een rondgang langs de Thalys-infobalie, het gevonden voorwerpen-loket en de schoonmakers die de Thalys onder handen hadden genomen kon ik maar één conclusie trekken: mijn kaartjes lagen ergens op de bodem van een grote vuilcontainer!

Ik wilde toch wel graag weer weg uit Parijs, dus zat er niks anders op dan nieuwe kaartjes te kopen. Hierbij zat het me in zoverre mee dat er in ieder geval nog plek was in de Thalys naar Antwerpen die ik de volgende dag moest hebben, anders was het helemaal een hopeloze onderneming geworden. Uiteindelijk ben ik woensdag dan ook alsnog in Le Havre aangekomen, en donderdag weer terug in Amsterdam, maar van harte ging het allemaal niet. Soms word ik wel eens zo moe van mijn eigen geklungel...