Promotie (deel 1)

Het lijkt nog maar net gisteren gebeurd te zijn, maar ik ben toch echt alweer een volle week doctor RoN! Hoog tijd dat ik een klein verslagje hierover, voor hen die er niet bij konden zijn.

De laatste dagen voor de promotie heb ik toch nog flink lopen stressen. Niet omdat ik me ineens zenuwachtig begon te maken over de verdediging, maar omdat ik toch nog best veel moest doen. De zondag van tevoren ben ik tot in de nacht bezig geweest met het maken van mijn lekenpraatje, op maandagochtend stond het pedelklasje (met uitleg over de promotieceremonie) op het programma, maandagmiddag heb ik geprobeerd nog snel wat nieuwe kleren te kopen (zonder succes), en maandagavond heb ik besteed aan het samenstelling van een mp3-cd voor op het feest. Ik werd dan ook niet per se uitgerust en ontspannen wakker op dinsdag en vroeg me eigenlijk ernstig af of ik nou wel van de Grote Dag zou kunnen genieten, of dat de stress zich gewoon voort zou zetten.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Even rustig lunchen met de paranimfen op de Nieuwmarkt in het zonnetje hielp al behoorlijk om tot rust te komen en toen ik in mijn pinguïnpak de Agnietenkapel binnenliep en daar al die mensen zag zitten die voor mij waren gekomen kreeg ik er echt zin in. Ik zou die commissie wel even een poepie laten ruiken!

Na een aantal keer geposeerd te hebben voor de foto was het eerst tijd voor mijn lekenpraatje. Nu kun je zelf natuurlijk niet zo goed beoordelen hoe zo'n presentatie gaat, maar ik heb van diverse mensen begrepen dat het erg verhelderend was. Niet lang na het einde van mijn praatje kwam de commissie binnen en werd het voor een groot deel van het publiek weer een stuk minder helder! De verdediging verliep verder redelijk soepel. Eén keer zat ik er met mijn antwoord helemaal naast, bij een andere professor begreep ik de vraag niet zo goed (nog altijd niet, overigens) en weer een andere vraag verstond ik gewoon niet, maar daar stond tegenover dat ik dan weer bonuspunten verdiende toen ik een van de opponenten kon uitleggen dat zijn vraag niet klopte!

De commissie was kennelijk ook wel te spreken over mijn antwoorden, want na de gebruikelijke 10 minuten koffie dri overleggen kwamen ze zowaar terug met de rode koker met daarin mijn bul! Nadat mijn promotor me op de gebruikelijke wijze met mijn nieuw-verworven waardigheid had bekleed (in het Nederlands!), was het de beurt aan co-promotor Frantisek om me in het zonnetje te zetten. Hij deed dat op zijn eigen karakteristieke wijze, iets wat het publiek duidelijk erg kon waarderen. Ik ook, trouwens!

Na nog wat verplichte regels tekst zat het officiële gedeelte erop, en omdat je van al dat gepraat en/of geluister natuurlijk best wel dorst krijgt, stortte het hele gezelschap zich vervolgens de wenteltrap af, op weg naar de receptie. Daar volgde de eerste (en misschien wel leukste) verrassing van de dag. Mijn moeder bleek namelijk stiekem alle columns die ik tijdens mijn studieperiode had geschreven te hebben verzameld en gebundeld in een boekje. Als klap op de vuurpijl had ze de gebroeders Groen bereid gevonden om speciaal voor mij een tekening voor op de omslag te maken, die ze ook nog heeft laten uitvergroten en inlijsten. De poster staat nu nog op de grond tegen de muur, maar zodra ik een nieuwe woning heb krijgt hij een ereplekje! (Ik heb overigens nog een hele stapel van die boekjes, dus mocht iemand mijn verzamelde werken graag willen hebben, geef dan maar een gil!)

Tot zover deel 1 van dit verslag. Later deze week volgt het relaas van het promotiefeest.