Het Dappere Dieselmotortje en de Duivelse Dynamo

Het is alweer ruim zeven dagen geleden dat ik ben teruggekomen van een week lang rondvaren over de Nederlandse wateren met een groep losgeslagen jongeren. Een gezellige, maar best wel vermoeiende aangelegenheid en eigenlijk had ik dan ook minstens een paar dagen vrij verdiend om bij te komen van deze aanslag op mijn gestel. Helaas zagen ze dat op mijn werk niet zo, en omdat ik dus overdag meteen weer aan de slag moest heb ik mijn avonden dan maar opgeofferd aan wat weldadig niets-doen! Inmiddels zijn de krachten weer een beetje teruggestroomd in mijn lichaam en vond ik het tijd worden om jullie toch nog even deelgenoot te maken van de spannende avonturen die ik alweer ruim een week geleden heb meegemaakt.

Het was een mooie zaterdagmiddag. Kapitein RoN vertrok vanuit Haarlem met zijn schip, het roer ferm in de handen geklemd, zijn fiere blik op de horizon gericht, terwijl de wind door zijn stoere kapiteinsbaard blies. Niets leek hem van zijn missie af te kunnen houden! Maar iedere kapitein is maar zo goed als zijn schip en dat van mij bleek helaas wat minder goed dan ik gehoopt had.

In het begin was er nog geen vuiltje aan de lucht. Het dappere dieselmotortje pruttelde monter terwijl het ons voortstuwde, de boot kliefde door de golven, en het koelkastje dat we mee hadden zorgde ervoor dat ons eten ook nog koel en eetbaar bleef. Dat koelkastje werd gevoed door de accu en die werd op zijn beurt weer opgeladen door het dappere dieselmotortje. Dachten we...

Op een gegeven moment hield het koelkastje er ineens mee op. Accu zeker leeggetrokken, dachten we, en we haalden de stroom eraf zodat de accu weer kon opladen. Alleen deed ie dat dus niet. De duivelse dynamo had besloten ons een loer te draaien en hoe dapper het dieselmotortje ook pruttelde, er kwam geen electron in beweging!

Nu valt er natuurlijk best te leven zonder koelkastje. Een groter probleem was het feit dat het dieselmotortje een electrisch aangedreven startmotor heeft en dat je zonder een beetje stroom het ding dus niet aan de praat krijgt. Iedere keer starten ging weer een beetje moeizamer, totdat we op een gegeven moment onze starthulp nodig hadden om 'm aan de gang te krijgen. Maar zo'n ding raakt ook leeg en toen we op een dag wilden wegvaren uit het pittoreske Weesp kregen we met pijn en moeite de motor nog één keer gestart. Kapitein RoN zette zijn zeemanspet op, wierp een blik op het kompas, zette de motor in zijn vooruit... en raakte een steen onder water waardoor de motor weer afsloeg. Nu zaten we dus niet alleen met een boot zonder aandrijving, maar we dreven ook nog eens midden op de Vecht.

Zoals wel vaker in dit soort situaties besloot de regisseur te gaan voor de close-up. Je zag dan ook de paniek op onze gezichten, angstaanjagende muziek zwol aan, een haaienvin verscheen boven het wateroppervlak, de vrouwen gilden dat we allemaal zouden sterven (geen idee waar die ineens vandaan kwamen, trouwens) en ondertussen hoorde je iedere keer dat kapitein RoN de sleutel omdraaide de motor tevergeefs proberen in beweging te komen. Net toen we de hoop wilden opgeven maakte de startmotor nog één draai, en meer had het dappere dieselmotortje niet nodig. Luid ronkend sprong hij aan en nadat we elkaar in de armen waren gevallen van blijdschap zetten we koers naar het eiland waar we zouden overnachten.

Nu zijn eilanden natuurlijk hartstikke leuke plekken om rond te hangen, maar ze zijn niet direct de aanlegplek naar keuze voor een schip met een lege accu. Nadat we de motor hadden stilgezet drong het dan ook tot ons door dat we nu echt vastzaten! Het is best wel frustrerend; je hebt een goed schip met een prima motor, maar alleen omdat je die motor niet aan kan krijgen kun je niet weg. Alsof je last hebt van diarree en al in de wc staat, maar de knoop van je broek niet open kan krijgen! Zo dichtbij en toch zo ver weg...

We stonden dan ook al op het punt om een hut te bouwen van takken en te proberen te overleven van wat het eiland ons te bieden had, en alleen het feit dat er nog twaalf andere schepen bij het eiland lagen afgemeerd én dat we gewoon ontvangst hadden op onze mobieltjes heeft ons ervan weerhouden. Een van die schepen was trouwens het wachtschip van een andere Scoutinggroep, die hebben de accu en de starthulp voor ons opgeladen en daarmee hebben we het de rest van de rit gered.

En daarmee is het meest recente avontuur van kapitein RoN ten einde. Ik heb de dood in de ogen gekeken, maar ik ben er alleen maar sterker van geworden! En volgend jaar nemen we gewoon een mobiele generator mee. Geen dynamo die ons dan nog tegenhoudt! Maar dan valt er natuurlijk een gat in de bodem. Zul je altijd zien...