Duke Special (Paradiso, 10 maart 2007)

Zaterdagavond. We staan in de bovenzaal van de Paradiso, Peter Wilson - beter bekend als Duke Special - heeft met zijn begeleidingsband het podium betreden, is achter de piano gaan zitten en is zojuist begonnen met zingen. Mijn hersens hebben de grootste moeite om de signalen die mijn ogen en mijn oren afgeven met elkaar te rijmen. Hoe kan een man die nog het meest lijkt op de zanger van Korn gezegend zijn met zo'n fluwelen stem? Het beste dat ik ervan kan maken is dat voor de verandering het monster nu eens is bezeten door een goede geest!

De rest van de band doet weinig om de onwerkelijke sfeer te doorbreken. De gitarist / fluitist / keyboardspeler heeft bij gebrek aan meer haar dan maar geprobeerd in ieder geval één van zijn inhammen af te dekken, waardoor het net lijkt alsof ie aan de andere kant een strook haar heeft weggeschoren, en de wat oudere, onberispelijk geklede drummer zit met ieder mogelijk voorwerp dat ie thuis in de kast kon vinden op het drumstel te slaan. Alleen de bassist valt niet bijzonder op en staat teruggetrokken achterop het podium.

Met zoveel zaken om je over te verbazen zou je bijna vergeten om naar de muziek te luisteren. Bijna, want wat daar op het podium wordt voortgebracht is zo wonderschoon, dat je er niet aan kan ontsnappen! De nummers die de Hertog vanavond opvoert worden vol overgave gespeeld en wijken steeds op bepaalde punten af van de albumversies, wat het optreden alleen maar nóg spannender maakt. De hang naar het verleden, die sterk doorklinkt in de muziek, zie je ook terug op het podium, o.a. in de ouderwetse platenspeler die is opgesteld en die af en toe wordt ingezet om wat extra achtergrondgeluiden bij de nummers te verzorgen.

Tussen de nummers door praat Peter Wilson ook uitgebreid met het publiek, waarbij het opvalt dat hij niet alleen een schitterende stem heeft, maar ook nog eens een bijzonder aardige jongen is. Na zo vaak artiesten een standaardverhaal te hebben horen afsteken is het een genot om te horen hoe oprecht blij hij is om in Paradiso te kunnen spelen.

Aanvankelijk is het nog rumoerig in het zaaltje, maar gaandeweg wordt het publiek steeds stiller en als de Duke op een gegeven moment een nummer speelt waarbij hij slechts zichzelf begeleidt op piano kun je op de verstilde momenten een speld horen vallen. En dan gebeurt het! De knop gaat om in mijn hoofd, en ineens zit daar geen monster meer, maar iemand die net zo mooi is als zijn stem klinkt! Duke Special heeft me te pakken en laat me niet meer los!

Het was dan ook jammer dat het concert eigenlijk alweer zo snel afgelopen was, maar dit soort magie kun je natuurlijk niet voor eeuwig vasthouden. In ieder geval ben ik erg blij dat ik erbij was! Het spijt me voor Ben en de Admiraal, maar Duke Special is zonder twijfel het beste concert dat ik dit jaar heb gezien!