Sterren dansen in de sneeuw (deel 2)

Belangrijker dan dat echter is natuurlijk dat ik het ook echt heel leuk vond! Het geeft best een kick om voor het eerst zelf van zo'n piste af te skiën (ook al is ie "maar" groen) en de eerste keer dat ik zonder te vallen een steil stuk blauwe piste trotseerde was ik ook behoorlijk trots op mezelf! Wel is zo'n eerste keer skiën behoorlijk vermoeiend. (De spieren in mijn enkels, kuiten en bovenbenen zijn nog steeds niet helemaal hersteld!) De meeste dagen kwam ik - buiten mijn les om - dan ook toe aan hooguit één à anderhalf uur skiën, omdat ik anders helemaal geen spieren meer overhield. Maar mede dankzij Alain, die ons iedere dag weer een andere blauwe piste opsleurde, heb ik toch een groot deel van het skigebied gezien en bovenop twee bergen gestaan waarvandaan je in alle richtingen over het gebied kon uitkijken! (Van eentje ben ik ook daadwerkelijk naar beneden geskied, bij de andere heb ik voor de veiligheid het gondeltje maar weer terug naar beneden genomen.)

Dit alles speelde zich uiteraard overdag af, maar 's avonds moet je natuurlijk ook wat. En omdat we weliswaar een fornuisje hadden in ons appartement, maar weinig zin om te koken, zijn we de meeste avonden uit eten gegaan. Daar moet je je niet teveel van voorstellen in Val Thorens. Het dorp kent eigenlijk uitsluitend tijdelijke inwoners en is volledig uit de grond gestampt voor de toeristen, dus daar zijn de restaurants ook op gericht. Overal kun je pizza eten, overal kun je racletten, overal kun je fonduën en overal is het eten best oké, maar nergens krijg je de indruk dat het met erg veel plezier is klaargemaakt. Gelukkig blijft het wel Frankrijk, dus de wijn is goed te doen!

Omdat we inmiddels toch wel een stel oude zakken zijn hebben we het grootste deel van onze avonden verder doorgebracht met een beetje kletsen of kaarten in het appartement, maar we moesten natuurlijk wel iets meepakken van het après ski-gebeuren, en dus hebben we ons twee avonden het uitgaansleven ingestort. De eerste avond begon in de Viking Bar, een kroeg waar niet - zoals de naam suggereert - een groep grotendeels ontklede spierbundels op het podium stond, maar een bandje dat voornamelijk filmsoundtracks op het repertoire had staan (Batman, Pink Panther, erg leuk). Gedanst werd er hier echter niet en omdat we dat er toch wel bij vonden horen, hebben we ons op een gegeven moment verplaatst naar het Caz! Café. Deze après ski-bar richt zich volledig op Nederlanders en was nog eens stampensvol ook. Binnen 10 minuten waren er dan ook 50 mensen tegen me aangelopen, toen was ik het zat, en ben ik vertrokken richting bed.

Onze tweede uitgaansavond bracht ons in Le Monde, een al even foute tent als Caz! (meezingen met "De Vlieger" van André, u kent het wel), maar gelukkig wat ruimer van opzet, waardoor we een stuk relaxter stonden. Best gezellig voor een keertje, maar voor het uitgaansleven hoef je dus duidelijk niet naar Val Thorens. Als je gaat, ga dan voor het skiën!

Alles bij elkaar vloog de week voorbij, en voor we het wisten stond de bus dan ook alweer voor onze neus. En na de nieuwste videoclips (die opvallend veel leken op die van een week eerder), een 10-minuten durend reclamefilmpje voor de Go Apres Ski-party (we waren er al bang voor) en een film over een meisje dat zich als jongen verkleedt om in het voetbalteam te komen (geïnspireerd op een boek van Shakespeare, de beste man ligt nu waarschijnlijk nog te rollen in zijn graf) reden we de donkere nacht in, op weg naar het platte en druilerige Nederland waar we allemaal zo dol op zijn!