VS/Mexico 2011 deel 3: De Mexicaanse Bruiloft

De vrijdag na het vrijgezellenfeest ben ik vooral bezig geweest met bijkomen. Ook het weer herstelde zich, ik durf zelfs te zeggen beter dan ik, want terwijl ik me nog altijd behoorlijk brak voelde baadde Guadalajara alweer in de zon. Gelukkig stond er 's avonds nog een barbecue op het programma en na een paar flinke lappen vlees ging het weer een stuk beter met me. (Vlees zou eigenlijk officieel als medicijn geregistreerd moeten worden!) De volgende ochtend was ik zelfs weer helemaal fris & fruitig, en gelukkig maar ook, want het was de ochtend van de bruiloft van mijn broertje & zijn grote liefde Karol.

We zouden om 10:30 uur met alle Nederlanders in een busje vertrekken naar de locatie van de bruiloft (de tuin van de ouders van de bruid), maar mijn broertje had tegen iedereen gezegd dat we om 10:00 uur vertrokken om er zeker van te zijn dat iedereen op tijd zou zijn. (Inclusief zijn bloedeigen familie! Wat is er toch gebeurd met elkaar vertrouwen?!) Om 10:10 uur stonden alle Nederlanders dan ook keurig klaar en we hadden om 10:30 uur kunnen vertrekken, ware het niet dat zich op het laatste moment ook drie Mexicanen hadden aangemeld om mee te rijden, inclusief een van de beste vriendinnen van de bruid. Om 10:30 uur geen Mexicanen, en om 10:40 uur nog altijd niet. Mijn broertje begon inmiddels behoorlijk geïrriteerd te raken (hij is al niet dol op mensen die te laat komen, en dat wordt er niet beter op als je daardoor te laat dreigt te komen voor je eigen bruiloft), maar wilde toch ook niet tegen zijn toekomstige vrouw moeten zeggen dat hij een van haar beste vriendinnen had achtergelaten. Om 10:50 uur verscheen de vriendin in kwestie dan eindelijk, of de andere twee Mexicaanse gasten nog op de bruiloft gekomen zijn weten we niet, want we zijn toen direct vertrokken. In Guadalajara vonden op dat moment de Pan-American Games plaats (een soort Olympische Spelen voor de America's) en we waren bang dat we daardoor vertraging zouden oplopen, maar blijkbaar zat iedereen in een stadion want we konden zo doorrijden.

En zo kwamen we toch nog ruim op tijd aan bij de bruiloft. (Niet dat ze zonder mijn broertje zouden zijn begonnen, maar toch!) Er waren twee tafels gereserveerd voor de familie van Marcel, een beetje overdreven voor drie personen, maar blijkbaar werden de vrienden die waren overgekomen uit Nederland ook beschouwd als familie. We kregen een drankje, liepen een rondje door de prachtige (maar nog ietwat drassige) tuin en toen kwam het grote moment wel heel dichtbij. De bruid was inmiddels gearriveerd maar wachtte buiten de poort totdat de ambtenaar van de burgelijke stand er ook was. In de tuin stond mijn broertje te proberen zich een houding te geven terwijl zijn gezicht langzaam steeds roder werd. Gelukkig arriveerde de ambtenaar even later en kwamen ook de bruidsmeisjes de tuin in om bloemblaadjes te strooien, even later gevolgd door de bruid.

Alsof mijn broertje nog niet genoeg aan zijn hoofd had mocht hij ook nog ter plekke de woorden van de ambtenaar naar het Nederlands vertalen voor die gasten die minder goed Spaans spraken, maar hij bracht het er heel goed van af. Alleen tijdens het uitspreken van de geloften werd de vertaling even gestaakt, dus wat Karol & Marcel elkaar precies beloofd hebben weet ik niet, maar blijkbaar was het wel mooi wat mijn broertje zei, want de tranen liepen bij Karol over de wangen! Stoere man als ik ben heb ik uiteraard niet gehuild, maar een beetje emotioneel werd ik er wel van. Het is toch wel heel bijzonder om je kleine broertje te zien trouwen!

Na het officiële gedeelte konden we allemaal rustig gaan zitten om van een overheerlijke maaltijd te genieten. Nou ja, bijna allemaal dan. Want hoewel het bruidspaar een eigen tafel had, werden ze wel geacht tussen de gangen door bij iedere tafel even een praatje te komen maken. Even rustig bijkomen is er niet bij op je eigen bruiloft! Ook mocht de broer van de bruidegom nog een toast uitbrengen op het bruidspaar en een paar woorden tot hen spreken, die van het Nederlands naar het Spaans zou worden vertaald door een Nederlandse vriend van mijn broertje die ook in Guadalajara woont. Ik had er een leuke opmerking in verwerkt over hoe Karol dingen tegen mijn broertje kan zeggen waarvoor hij mij met een knuppel zou hebben achtervolgd, maar de vertaling daarvan schijnt niet helemaal uit de verf te zijn gekomen, dus alle Spaanstaligen denken nu dat Karol mijn broertje in Nederland met een knuppel het huis door heeft gejaagd!

Tijdens de maaltijd speelde een duo instrumentale versies van liefdesliedjes op een keyboard & een saxofoon, maar na het eten nam de dj het over. De dans werd geopend door het bruidspaar die daar duidelijk op hadden geoefend (heel mooi!) en daarna kon iedereen die dat wilde de dansvloer op. En in Mexico is dat ook daadwerkelijk íedereen! Jong & oud, het motto lijkt te zijn dat zolang je niet in een rolstoel zit je kunt dansen! Er werd veel cumbia gedraaid (typisch Latijns-Amerikaanse muziek met een dancebeat eronder), een genre waar ik nog nooit van gehoord had maar wat in Mexico blijkbaar immens populair is. Daarnaast draaide de dj ook nog wat Amerikaanse muziek (speciaal voor de niet-Mexicanen) en er was zelfs de gelegenheid voor een authentieke Mexicaanse line dance (en dat is best wel vermoeiend)! Ondertussen vloeiden het bier & de tequila rijkelijk, wat het enthousiasme om te dansen alleen maar ten goede kwam. Maar aan alles komt een einde, ook aan deze dag, en om een uur of tien 's avonds was het tijd voor de gasten om weer richting (tijdelijk) huis te gaan.

Marcel & Karol, het was een prachtige dag en ik wens jullie nog heel veel geluk samen!