5. White Lies - To Lose My Life...

De laatste jaren springen de post-punk revival groepen als paddestoelen uit de grond, met Interpol & Editors als vaandeldragers. Deze bands halen hun mosterd onder andere bij Joy Division, met als belangrijkste ingrediënten duistere, vaak kille muziek, een zanger met gevoel voor drama, en een belangrijke rol voor de synthesizers naast het gebruikelijke trio gitaar-bas-drums. Tot nu toe liep mijn reactie op deze bands uiteen van "hé, best leuk!" tot "nee hè, niet nog één!", maar echt enthousiast was ik nog niet geworden.

Tot daar ineens de White Lies waren met hun debuutalbum "To Lose My Life...". De gebruikelijke ingrediënten zijn aanwezig, maar de White Lies voegen een flinke scheut Killers toe aan de mix en weten met die combinatie van donker en bombastisch bij mij net wél die gevoelige snaar te raken. Natuurlijk helpt het ook dat er tussen de 10 nummers op het debuut geen enkele zwakke broeder zit, de White Lies weten drie kwartier lang de aandacht probleemloos vast te houden.

"To Lose My Life..." heeft het net niet geschopt tot mijn favoriete debuutalbum van 2009 (er staat er nog één hoger in de lijst), maar de White Lies leveren met deze plaat een bijzonder indrukwekkend visitekaartje af. En ze krijgen nog een bonuspunt voor het prachtige hoesontwerp!

Death