Het zonneterras

Toen ik hier kwam wonen vroegen de buren of ik het erg vond als ze op zonnige dagen voor mijn huis kwamen zitten. Ik vond het prima. Zelf ga ik er toch niet zitten, en de meest geschikte plek om in de zon te zitten hier in de straat is nu eenmaal voor mijn huis. Daarbij hielden mijn buren zich altijd rustig, dus ik had geen last van ze.

De faam van het zonneterras heeft zich echter snel door de buurt verspreid en inmiddels zitten er op mooie dagen niet meer twee, maar al gauw vijf of zes mensen voor mijn raam. Nog steeds niet erg, zolang ik er maar geen last van had. En tot voor kort had ik dat ook niet. Een paar dagen geleden heeft zich echter een vrouw met een gehoorbeschadiging bij het gezelschap aangesloten. Dat er iets mis is met haar oren weet ik omdat je haar twee blokken verderop kan horen als ze praat. En helaas zit ik niet twee blokken verderop maar in het huis ernaast, met alle ramen open om nog een beetje frisse lucht in huis te krijgen. Zo ben ik vanavond dus inmiddels te weten gekomen dat ze haar vriend verlaten heeft om hem terug te pakken (?), en dat ze gaat verhuizen naar IJmuiden. Ik moet zeggen, met zo'n stem is ze daar prima op haar plaats!

Nu kan me natuurlijk druk gaan maken over deze aanslag op mijn welverdiende avondrust, maar waarom zou ik? Nog maar vier dagen te gaan en ik krijg de sleutel van mijn nieuwe huis! Vrijdag ga ik samen met de makelaar de woning inspecteren, vervolgens naar de notaris om het definitieve koopcontract te tekenen, en dan ben ik de gelukkige eigenaar van een appartement in Rotterdam! (En van een schuld van net even geen twee ton.) Knappe jongen (m/v) die het lukt om voor het raam van mijn appartement op de tweede verdieping "verse vis" te komen gillen!