Sinterklaas

Het is weer 5 december. Voor veel kinderen betekent dit het einde van een reeks slapeloze nachten, volwassenen hoeven na vandaag voorlopig niet meer bang te zijn dat de schimmel van Sinterklaas de pannen van het dak trapt, en natuurlijk staan er overal cadeautjes voor de deur. Maar niet bij mij. Net als de afgelopen jaren rijdt de Sint stilletjes mijn huisje voorbij.

Ik mis het wel een beetje, moet ik eerlijk toegeven. Niet het schrijven van de gedichten, of (godbetere) het maken van een surprise, als ik dat de afgelopen weken nog ergens in mijn niet-bestaande vrije tijd had moeten inpassen was ik waarschijnlijk gillend gek geworden, maar wel het gebeuren zelf. De "subtiele" steken onder water in de gedichten, de zucht van iemand die een rijm van 6 pagina's moet voordragen, de verbijstering op het gezicht van de persoon die net een volkomen nutteloos cadeau heeft uitgepakt, maar ook vooral de gedichten en pakjes die mijn kant opkwamen.

Gelukkig had de Sint nog wel de tijd gevonden om vanmiddag samen met twee Pieten even langs te komen bij de vergadering waar ik in zat. Kreeg ik toch nog de kans om een paar Sinterklaasliedjes te zingen dit jaar, waarvoor ik (en alle andere aanwezigen) uiteraard werden beloond met een chocoladeletter. Er waren overigens ook een aantal Amerikanen aanwezig bij het overleg, dus ik hoop maar dat die de humor van zwartgeschminkte mannen met dikke rode lippen inzien, anders worden we waarschijnlijk allemaal deze week nog ontslagen. Maar dat heb ik er graag voor over. Sinterklaas is immers heilig!