Waar was Berend Botje gebleven?

Hij was niet hier. Hij was niet daar. Hij was naar Amerika! Inmiddels ben ik alweer ruim een week terug uit de VS, maar tussen het bijkomen van mijn jetlag en ziek op mijn bed liggen door was ik nog niet aan het bijwerken van mijn blog toegekomen. Daarom nu - enigszins verlaat - alsnog een verslagje.

Allereerst was er de vliegreis. Ik moet zeggen dat ik een beetje op had gezien tegen de lange trip, maar het viel me uiteindelijk alleszins mee. Het hielp natuurlijk wel dat ik in de business class zat, waar je aan de lopende band van drinken wordt voorzien en de beschikking hebt over je eigen "stoel entertainment system"! Ik heb dan ook heerlijk zitten staren naar intelligente films als "The Fantastic 4 vs. The Silver Surfer" en "Die Hard 4". Ook was de hardnekkige bewolking zo vriendelijk om halverwege de reis even te wijken, zodat ik een prachtig uitzicht had op het Groenlandse landschap! Met al die nieuwe ervaringen draaiden mijn hersenen kennelijk op volle toeren, want hoe ik het ook probeerde, het lukte me maar niet om te slapen in het vliegtuig. Voor wie mijn haast ongeëvenaarde vermogen kent om te pas en te onpas in slaap te sukkelen klinkt dat misschien wat ongeloofwaardig, maar het zat er echt niet in. Zelfs dopjes in mijn oren stoppen en zo'n stom maskertje opzetten (je moet toch wat!) hielp niet. Uiteindelijk heb ik me er maar bij neergelegd en ben ik nog een intelligente film gaan kijken.

Het hotel waar we verbleven lag midden in het centrum van San Francisco, en de sfeer die daar hing was dan ook precies hoe je je een Amerikaanse stad voorstelt. Helaas hadden we een dusdanig druk vergaderschema dat ik niet veel tijd heb gehad om de omgeving te verkennen, maar dat heeft me er niet van weten te weerhouden om mijn gebruikelijke portie bizarre zaken mee te maken. Het meest spectaculaire voorval overkwam me toen we op een avond vanaf het restaurant terug naar het hotel liepen. Onderweg passeerden we iemand die in een portiek van een winkel stond en die vervolgens achter ons aan kwam lopen. Aangezien we toch wel vrij duidelijk toeristen waren, en die nu eenmaal het favoriete doelwit zijn van zakkenrollers, hield ik met een schuin oog deze persoon in de gaten. Desalniettemin kwam wat volgde toch wel tamelijk onverwacht. Vanuit mijn ooghoek zag ik iets door de lucht bewegen en voor ik het wist had ik een flinke mep met een gevulde plastic tas op mijn hoofd te pakken. Echt pijn deed het niet, maar ik was dusdanig verbijsterd dat het even duurde voordat ik reageerde en me omdraaide naar mijn aanvaller. Het bleek een vrouw te zijn, die dreigend met haar plastic zak zwaaide, terwijl ze "do you want more, bitch?!" naar me schreeuwde. Ik ben maar doorgelopen, waarna ze een andere voorbijganger begon lastig te vallen. Of ze gek was, of aan de drugs, of allebei weet ik niet, maar ik ben in ieder geval blij dat ze niet toevallig met een mes rondliep.

De volgende ochtend, toen ik om de hoek van het hotel ontbijt ging halen, struikelde ik bijna over een zwerver die op de stoep lag. Toen ik even goed keek bleek dat ie net zijn leuter uit zijn broek had getrokken en even later begon hij onder rochelend gelach zichzelf onder te pissen. Het is dat ik mijn eetlust niet zo snel laat verpesten, maar anders... In vergelijking met deze twee voorvallen was de rij vrouwen die al uren voor openingstijd voor de H&M lag om maar als eerste de artikelen in de uitverkoop te kunnen kopen bijna normaal!

Gelukkig was er ook nog tijd voor normale toeristische uitspattingen. Op zaterdag ben ik Alcatraz gaan bekijken en ik moet zeggen dat dat best indruk heeft gemaakt. Ongelofelijk hoe mensen jarenlang in zulke kleine celletjes hebben kunnen leven zonder knettergek te worden! Op zondag verkasten we naar een hotel in San Ramon en daar werden met een limousine opgepikt die ons naar Napa Valley bracht, het belangrijkste wijngebied van Californië. Leuk hoor, een keer in een limousine rijden, maar comfortabel is anders! In de vallei hebben we vervolgens een ritje gemaakt in de Wine Train, en omdat het van me verwacht werd, heb ik toen maar een glaasje wijn meegedronken.

San Ramon bleek een weinig spannende stadje te zijn en over mijn verblijf daar valt dan ook weinig te vertellen. Ik heb er voor het eerst in mijn leven eens in een fatsoenlijk Japans restaurant sushi en sashimi gegeten en een paar potjes pool gespeeld tegen mijn Amerikaanse collega's. Dat was het wel zo'n beetje.

Al met al was het een leuke ervaring (op het plastic zakjes-incident na dan) en het was dan ook jammer dat ik bijna al mijn vakantiedagen al heb opgeofferd aan mijn proefschrift dit jaar, want ik had best nog een paar dagen aan mijn verblijf vast willen plakken om nog wat meer rond te kijken. Ach, volgend jaar ga ik sowieso weer terug. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!